1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

ROZDZIAŁ III. PROPOZYCJE DOTYCZĄCE REALIZACJI ŚWIATOWEGO PROGRAMU AKCJI NA RZECZ OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH. cz2

176. Ponieważ większość agencji ONZ, zaangażowanych już teraz, ponosi spe- cyficzną odpowiedzialność za popieranie opracowywania lub uzupełnia- nie projektów elementami dotyczącymi osób niepełnosprawnych – po- winno się ustalić bardziej wyraźny podział obowiązków pomiędzy nimi, jak to proponujemy poniżej, aby usprawnić reakcję systemu ONZ na po- stulaty  wysuwane  w  związku  z  Międzynarodowym  Rokiem  Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych oraz Światowym Programem Akcji:

a.  ONZ, a zwłaszcza Departament Współpracy Technicznej i Rozwoju po- winien wraz z wyspecjalizowanymi agencjami i innymi międzyrządo- wymi i pozarządowymi organizacjami prowadzić działalność związaną ze współpracą techniczną pomocną w realizacji Światowego Programu Akcji; w związku z tym Centrum Rozwoju Społecznego i Spraw Huma- nitarnych  Departamentu  Międzynarodowych  Spraw  Ekonomicznych i Społecznych powinno nadal udzielać istotnej pomocy dla współpracy technicznej, projektów i działalności w tym zakresie przy realizacji Świa- towego Programu Akcji.

b. Program Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP) powinien w dal- szym ciągu wykorzystywać swoje placówki terenowe, aby w ramach swych normalnych programów i procedury zwracały baczną uwagę na te związane z projektami życzenia poszczególnych rządów, które spe- cjalnie odpowiadają potrzebom osób niepełnosprawnych i zapobie- ganiu kalectwu. Powinno się zachęcać zwłaszcza do współpracy tech- nicznej  w  dziedzinie  zapobiegania  niepełnosprawności,  rehabilitacji i wyrównywania szans, przy wykorzystaniu różnych programów i usług, takich jak współpraca techniczna pomiędzy krajami rozwijającymi się, projekty ogólnoświatowe i międzyregionalne oraz Tymczasowy Fun- dusz ds. Nauki i Technologii.

c.  Główne starania UNICEF powinny nadal mieć na względzie poprawę środków zapobiegania, większe poparcie usług zdrowotnych dla matki i dziecka, oświaty sanitarnej, kontroli chorób i poprawy wyżywienia; dla osób, które już są niepełnosprawne, UNICEF popiera rozwój zintegrowa- nych planów edukacji oraz działalność rehabilitacyjną na szczeblu lokal- nym, przy wykorzystywaniu niezbyt bogatych zasobów miejscowych.

d.  Agencje wyspecjalizowane w ramach swoich mandatów i zadań powin- ny, na podstawie wniosków poszczególnych rządów, kłaść jeszcze więk- szy nacisk na pomoc w zaspokajaniu potrzeb osób niepełnosprawnych, wykorzystując szansę, jakie stwarzają programy poszczególnych krajów oraz projekty regionalne, międzyregionalne i powszechne, a także wy- korzystując swoje własne środki tam, gdzie to jest możliwe. Podział ich sfery odpowiedzialności w tym względzie powinien wyglądać następu- jąco: ILO – rehabilitacja zawodowa oraz bezpieczeństwo i higiena pracy; UNESCO – kształcenie niepełnosprawnych dzieci i dorosłych; WHO – za- pobieganie niepełnosprawności i rehabilitacja medyczna; FAO – popra- wa stanu wyżywienia.

e.  W swojej działalności pożyczkowej multilateralne instytucje finansowe powinny brać poważnie pod uwagę cele i propozycje Światowego Pro- gramu Akcji.

 

3.3.2. Pomoc regionalna i bilateralna.

 

177. Komisje regionalne ONZ oraz inne organa regionalne powinny popierać regionalną i subregionalną współpracę w dziedzinie zapobiegania inwa- lidztwu, rehabilitacji osób niepełnosprawnych i wyrównywania ich szans. Powinny one badać postęp w swoich regionach, rozpoznawać potrzeby, gromadzić i analizować informacje, inicjować badania, świadczyć usłu- gi doradcze i włączać się do działań w zakresie współpracy technicznej. Powinny także obejmować swoją działalnością plany badań naukowych i rozwoju, przygotowywanie materiałów informacyjnych i szkolenie per- sonelu; powinny też, zastępczo, ułatwiać działania w dziedzinie współpra- cy technicznej pomiędzy krajami rozwijającymi się wiążące się z celami Światowego Programu Akcji. Powinny również popierać rozwój organiza- cji osób niepełnosprawnych, jako istotnego elementu w rozwijaniu dzia- łalności, o której była mowa wyżej.

 

178. Państwa członkowskie, współpracujące z organami i komisjami regional- nymi, powinny zakładać regionalne (lub subregionalne) instytuty albo biura zajmujące się popieraniem interesów osób niepełnosprawnych, konsultując się z organizacjami osób niepełnosprawnych i właściwymi organizacjami międzynarodowymi. Inne ich funkcje powinny polegać na popieraniu działań, o których była mowa wyżej. Ważne jest zrozumienie, że rolą instytutów nie jest świadczenie bezpośrednich usług, ale popie- ranie koncepcji nowatorskich, takich jak rehabilitacja oparta na zasobach lokalnych, koordynacja, informacja, szkolenie i doradztwo w zakresie or- ganizacyjnego rozwoju osób niepełnosprawnych.

 

179. Państwa świadczące pomoc powinny starać się znaleźć, w ramach swoich bilateralnych i multilateralnych programów pomocy technicznej, środki na zaspokojenie wniosków państw członkowskich ONZ o pomoc dotyczą- cą krajowych lub regionalnych środków w dziedzinie prewencji, rehabili- tacji i wyrównywania szans. Środki te powinny obejmować pomoc udzie- laną właściwym agencjom i/albo organizacjom w realizowaniu wspólnych projektów w ramach poszczególnych regionów i pomiędzy nimi. Agencje zajmujące się współpracą techniczną powinny aktywnie rekrutować oso- by niepełnosprawne na wszystkie funkcje i szczeble, łącznie z terenowymi.

 

3.4. Informacja i oświata publiczna.

 

180. ONZ powinna prowadzić i kontynuować działania mające na celu zwięk- szenie powszechnej znajomości celów Światowego Programu Akcji. W tym celu odnośne biura powinny regularnie i automatycznie dostarczać do Departamentu Informacji Publicznej (DPI) informacje o swej działalności, aby umożliwić Departamentowi publikowanie danych – poprzez prasowe komunikaty, artykuły, notatki, relacje faktograficzne, broszury, wywiady radiowe i telewizyjne oraz we wszelkiej innej właściwej formie.

 

181. Wszystkie agencje zajmujące się projektami i programami mającymi zwią- zek ze Światowym Programem Akcji powinny kontynuować swoje sta- rania o informowanie opinii publicznej. Agencje te powinny przeprowa- dzić badania, jakie dziedziny specjalizacji wymagają zaangażowania w tę działalność.

182. ONZ współpracując z zainteresowanymi agencjami specjalistycznymi po- winna wprowadzać innowacje, korzystając z rozmaitych środków maso- wego przekazu, dla rozpowszechniania informacji obejmujących zasady i cele Światowego Programu Akcji, przeznaczonych dla tych odbiorców, do których nie docierają regularnie konwencjonalne środki przekazu albo którzy nie są przyzwyczajeni do korzystania z takich środków.

 

183. Organizacje międzynarodowe powinny pomagać organom krajowym i lo- kalnym w przygotowywaniu programów edukacji publicznej, sugerując ich treść i dostarczając materiały naukowe i informacje dodatkowe o ce- lach Światowego Programu Akcji.

 

4. Badania.

 

184. Wobec skąpej wiedzy o miejscu i sytuacji osób niepełnosprawnych w róż- nych kręgach kulturowych, co z kolei determinuje postawy i wzorce za- chowania, istnieje potrzeba podjęcia prac badawczych socjokulturalnych aspektów inwalidztwa. Pozwoli to na lepsze zrozumienie stosunków po- między osobami zdrowymi a niepełnosprawnymi w różnych kręgach kulturowych. Rezultaty takich badań umożliwią zaproponowanie metod właściwych  dla  realiów  danego  środowiska.  Ponadto  trzeba  starać  się o opracowanie wskaźników socjalnych dotyczących edukacji osób niepeł- nosprawnych, aby zgodnie z nimi móc przeanalizować problemy i opraco- wać projekty programów.

 

185. Państwa  członkowskie  powinny  opracować  program  badań  przyczyn, rodzajów i występowania ograniczeń i niepełnosprawności, warunków ekonomicznych i społecznych osób niepełnosprawnych oraz dostępno- ści i skuteczności istniejących środków pozwalających rozwiązywać te problemy.

 

186. Szczególnie ważne są badania problemów społecznych, ekonomicznych i dotyczących uczestnictwa, które wywierają wpływ na osoby niepełno- sprawne i ich rodziny, oraz traktowania tych problemów przez społeczeń- stwo. Dane dotyczące tych badań można otrzymać poprzez krajowe biura statystyczne i zajmujące się spisami ludności; trzeba jednak stwierdzić, że program badań gospodarstw domowych, nastawiony na gromadzenie in- formacji dotyczących problemów niepełnosprawności, mógłby przynieść lepsze i bardziej przydatne rezultaty niż powszechny spis ludności.

 

187. Istnieje również potrzeba zachęcania do badań mających za przedmiot produkcję  lepszych  pomocy  i  przyrządów  dla  osób  niepełnospraw- nych.  Szczególne  starania  należy  poświęcić  poszukiwaniu  rozwiązań odpowiadających technologicznym i ekonomicznym warunkom panują- cym w krajach rozwijających się.

 

188. ONZ i jej wyspecjalizowane agendy powinny śledzić trendy w międzyna- rodowych badaniach niepełnosprawności i pokrewnych problemów, aby poznawać istniejące potrzeby i priorytety, podkreślając znaczenie nowa- torskiego podejścia do wszelkich form akcji zalecanych w Światowym Programie.

 

189. ONZ powinna zachęcać i pomagać w projektach badań mających na celu rozszerzenie zakresu wiedzy o problemach związanych ze Światowym Pro- gramem Akcji. Nieodzowne jest zaznajomienie się z wynikami badań róż- nych krajów i projektami badań oczekującymi obecnie na zatwierdzenie. Narody Zjednoczone muszą również zwracać większą uwagę na wyniki badań i starać się o ich wykorzystywanie i rozpowszechnianie. Usilnie zale- ca się ciągłą łączność z systemami pozyskiwania danych bibliograficznych.

 

190. Komisje regionalne ONZ oraz inne gremia i placówki regionalne powin- ny objąć swym planem działalność badawczą, aby pomóc rządom w re- alizacji propozycji zawartych w Światowym Programie Akcji. Kluczem do maksymalnej efektywności wydatków na badania problemów osób nie- pełnosprawnych jest rozpowszechnianie i wymiana informacji dotyczą- cych wyników badań. Międzynarodowe agencje rządowe i pozarządowe powinny odgrywać aktywną rolę w powoływaniu do życia mechanizmów współpracy pomiędzy regionalnymi i lokalnymi instytucjami, w celu pro- wadzenia wspólnych badań i wymiany informacji.

 

191. Badania  w  dziedzinach: medycznej, psychologicznej i społecznej kryją w sobie możliwości redukowania upośledzeń fizycznych, psychicznych i społecznych. Istnieje potrzeba inicjowania programów, które podejmują badanie tych dziedzin, gdzie jest wysokie prawdopodobieństwo osiąga- nia postępu poprzez badania. Różnica pomiędzy krajami uprzemysłowio- nymi a rozwijającymi się nie powinna przeszkadzać w rozwoju owocnej współpracy, gdyż wiele problemów ma charakter powszechny.

 

192. Studia w następujących dziedzinach są cenne tak dla rozwijających się, jak i dla rozwiniętych krajów:

a.  Badania kliniczne przyczyn niepełnosprawności; ocena funkcjonalnej wydolności jednostki z punktu widzenia medycznego, psychologiczne- go i społecznego; ocena programów rehabilitacji, łącznie z aspektami informacyjnymi.

b.  Badania dominujących rodzajów niepełnosprawności, funkcjonalnych ograniczeń osób niepełnosprawnych, ich warunków życia i problemów, jakie stoją przed nimi.

c.   Badania usług zdrowotnych i społecznych, łącznie ze studiami nad ko- rzyściami i kosztami różnych metod rehabilitacji i opieki, nad najbardziej skutecznymi sposobami i rozwiązaniami programowymi oraz poszuki- wanie alternatywnych rozwiązań. Badanie zagadnień opieki środowi- skowej nad osobami niepełnosprawnymi będzie szczególnie przydat- ne dla krajów rozwijających się, zaś studia nad oceną eksperymentów i szeroko zakrojone programy udostępniania wyników będą wartościo- we dla wszystkich krajów. Można uzyskać wiele informacji, które mogą okazać się przydatne do analizy wtórnej.

 

193. Instytucje badawcze zajmujące się problemami zdrowia i nauk społecz- nych powinny podejmować badania i gromadzić informacje dotyczące osób niepełnosprawnych. Zastosowanie wyników badań jest szczególnie ważne przy opracowywaniu nowych metod świadczenia usług, przygo- towania materiałów informacyjnych właściwych dla różnych grup języko- wych i kulturowych oraz szkolenia personelu w warunkach odpowiednich dla danego regionu.

 

5. Kontrola i ocena.

 

194. Istotną sprawą jest, aby ocena sytuacji w odniesieniu do osób niepełno- sprawnych była przeprowadzana periodycznie; trzeba również stworzyć podstawę wyjściową dla analizy rozwoju w tej dziedzinie. Najważniejsze kryteria oceny Światowego Programu Akcji sugeruje hasło Międzynaro- dowego Roku Osób Niepełnosprawnych: „Pełne uczestnictwo i równość”. Kontrole i oceny powinny być przeprowadzane w regularnych odstępach czasu na szczeblu międzynarodowym i regionalnym, a także na szczeblach krajowych. Wskaźniki oceny powinny być dobrane przez Departament Międzynarodowych Spraw Ekonomicznych i Społecznych ONZ, w konsul- tacji z państwami członkowskimi i właściwymi agencjami ONZ oraz innymi organizacjami.

 

195. System ONZ powinien przeprowadzać krytyczną okresową ocenę postę- pów w realizacji Światowego Programu Akcji, a w tym celu dobrać od- powiednie wskaźniki oceny konsultując się z państwami członkowskimi. Ważną rolę powinna odegrać Komisja Rozwoju Społecznego. ONZ wraz z wyspecjalizowanymi agencjami powinna opracowywać, z uwzględnie- niem zasady ciągłości, odpowiednie metody gromadzenia i rozpowszech- niania informacji, aby w oparciu o wyniki ocen zapewnić usprawnianie programów na wszystkich szczeblach. W związku z tym ważną rolę ma do spełnienia Centrum Rozwoju Społecznego i Spraw Humanitarnych.

 

196. Komisje regionalne powinny zostać wezwane do pełnienia funkcji kontro- lnych i analitycznych – jako wkład do ocen globalnych, przeprowadzanych na szczeblu międzynarodowym. Powinno się zachęcić inne organa regio- nalne i międzyrządowe do brania udziału w tym procesie.

 

197. Na szczeblu krajowym powinno się przeprowadzać okresowe oceny pro- gramów dotyczących osób niepełnosprawnych.

 

198. Wzywa się Biuro Statystyczne, wraz z innymi jednostkami Sekretariatu, agencje  wyspecjalizowane  i  komisje  regionalne,  aby  współpracowały z krajami rozwijającymi się nad opracowaniem realistycznego i praktycz- nego systemu gromadzenia danych, opartego na badaniach globalnych albo reprezentatywnych prób – w zależności od wskazań – w odniesieniu do różnych rodzajów niepełnosprawności, a w szczególności nad przy- gotowaniem narzędzi lub dokumentacji wykorzystywania przeglądów (spisów) gospodarstw domowych do gromadzenia takich danych, które będą służyły jako podstawowe narzędzia i ramy odniesienia do inicjo- wania programów akcji po Międzynarodowym Roku Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych; wszystko to ma na celu poprawę warunków osób niepełnosprawnych.

 

199. W tych rozległych badaniach główną rolę powinno odgrywać Centrum ONZ ds. Rozwoju Społecznego i Spraw Humanitarnych, z pomocą Biura Statystycznego ONZ.

 

200. Sekretarz Generalny powinien składać okresowe sprawozdania dotyczą- ce starań ONZ i wyspecjalizowanych agencji o zwiększenie zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz poprawy dostępności swych placówek i in- formacji dla osób niepełnosprawnych.

 

201. Na podstawie wyników okresowych ocen i rozwoju światowej sytuacji ekonomicznej i społecznej niezbędne może być dokonywanie rewizji Światowego Programu Akcji. Rewizje takie powinny odbywać się co pięć lat – pierwsza w roku 1987 – na podstawie sprawozdania Sekretarza Ge- neralnego ONZ złożonego przed Zgromadzeniem Ogólnym na jego czter- dziestej drugiej sesji. Powinno to być równocześnie wkładem w proces przeglądu i oceny Międzynarodowej Strategii Rozwoju na Trzecią Dekadę Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 13.09.2018r.
Stronę odwiedzono 16538205, aktualnie przegląda ją 6 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON