1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

ZALECENIE NR 99 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY DOTYCZĄCE REHABILITACJI ZAWODOWEJ OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

 

przyjęta w Genewie w dniu 22 czerwca 1955 roku

 

Generalna Konferencja Międzynarodowej Organizacji Pracy, Zwołana w Ge- newie przez Radę Zarządzającą Międzynarodowego Biura Pracy na swojej Trzy- dziestej Ósmej Sesji 1 czerwca 1955 r., i Postanowiwszy przyjąć niektóre pro- pozycje odnoszące się do rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, która jest czwartym punktem porządku dnia sesji, i Ustaliwszy, że propozycje te przybiorą formę Zalecenia, przyjmuje dwudziestego drugiego czerwca roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego piątego następujące Zalecenie, które może być cytowane jako „Zalecenie dotyczące rehabilitacji zawodowej (niepełno- sprawnych)” 1955:

Zważywszy, że jest wiele różnorodnych problemów dotyczących tych, któ- rzy cierpią z powodu niepełnosprawności, i Zważywszy, że rehabilitacja takich osób jest sprawą o zasadniczym znaczeniu dla przywrócenia im możliwie naj- pełniejszej przydatności fizycznej, umysłowej, społecznej, zawodowej i ekono- micznej, do której są one uzdolnione, i Zważywszy, że dla zaspokojenia potrzeby pojedynczej osoby niepełnosprawnej w zakresie zatrudnienia oraz wykorzysty- wania zasobów siły roboczej z najlepszym pożytkiem, rzeczą konieczną jest roz- wijanie i przywrócenie zdolności do pracy osób niepełnosprawnych poprzez powiązanie w jeden ciągły i skoordynowany proces medyczny, psychologiczny, społeczny, edukacyjny, poradnictwo zawodowe, szkolenie zawodowe i usługi w zakresie znalezienia zatrudnienia, włączając w to dalsze następstwa,

Konferencja zaleca co następuje:

 

l. Definicje

 

1.      Dla celów tego Zalecenia:

(a) termin rehabilitacja zawodowa oznacza tę część ciągłego i skoordynowanego procesu rehabilitacji, która obejmuje zapewnienie tych usług zawodowych,  jak  np.  poradnictwo  zawodowe,  szkolenie  zawodowe i zatrudnienie selektywne, które mają na celu umożliwienie osobie niepełnosprawnej zapewnienie oraz otrzymanie odpowiedniego zatrudnienia; i

(b) termin osoba niepełnosprawna oznacza osobę, której perspektywy zapewnienia sobie i otrzymania odpowiedniego zatrudnienia są, w sposób  istotny,  zredukowane  w  rezultacie  upośledzenia  fizycznego  lub umysłowego.

 

II. Zasięg rehabilitacji zawodowej

 

2.      Usługi  w  zakresie  rehabilitacji  zawodowej  powinny  być  udostępnio- ne wszystkim osobom niepełnosprawnym, niezależnie od pochodzenia i charakteru ich niepełnosprawności i niezależnie od ich wieku, pod wa- runkiem, że są one przygotowane do zapewnienia sobie i zachowania od- powiedniego zatrudnienia oraz mają ku temu rozsądne perspektywy.

 

III. Zasady i metody poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodo- wego i znalezienia zatrudnienia dla osób niepełnosprawnych

 

3.      Powinny być podejmowane wszelkie niezbędne i praktyczne środki do ustanowienia lub rozwijania specjalistycznych usług w zakresie poradnic- twa zawodowego dla osób niepełnosprawnych, które wymagają pomocy w dokonywaniu wyboru lub zmiany zajęć.

 

4.      Proces poradnictwa zawodowego powinien obejmować, jeśli jest to tylko możliwe do przeprowadzenia w warunkach krajowych, potrzebne w poje- dynczych przypadkach:

(a) spotkanie z inspektorem poradnictwa zawodowego; (b) zbadanie świadectwa praktyki zawodowej;

(c) zbadanie świadectw szkolnych lub innych związanych z edukacją lub otrzymywanym szkoleniem;

(d) badania lekarskie dla celów poradnictwa zawodowego;

(e) odpowiednie testy zdolności oraz, gdy jest to pożądane, inne testy psychologiczne;

(f ) upewnienie się co do warunków osobistych i rodzinnych;

(g) upewnienie się co do uzdolnień i rozwoju możliwości poprzez właściwe próby i doświadczenia robocze oraz poprzez inne podobne środki;

(h) techniczne testy zawodowe, ustne lub inne, we wszystkich przypadkach, gdy takie testy wydają się konieczne;

(i)  analiza fizycznych zdolności zgodna z wymogami zawodowymi i możliwością poprawy tej zdolności;

( j) zapewnienie informacji dotyczącej zatrudnienia i możliwości szkolenia  odnoszących się do kwalifikacji, zdolności fizycznych uzdolnień, upodobań i doświadczenia zainteresowanej osoby oraz do potrzeb rynku pracy.

 

5.      Zasady,  środki  i  metody  kształcenia  zawodowego  ogólnie  stosowane w szkoleniu osób niepełnosprawnych powinny być wykorzystywane wo- bec osób niepełnosprawnych tak dalece, jak zezwalają na to warunki le- karskie i edukacyjne.

 

6.      (1) Szkolenie osób niepełnosprawnych powinno, wszędzie gdzie jest to możliwe, udostępnić im prowadzenie działalności gospodarczej, w której mogą wykorzystać swoje kwalifikacje zawodowe lub uzdolnienia w świe- tle perspektyw zatrudnienia.

(2) W tym celu kształcenie powinno być:

(a) skoordynowane,  po  uzyskaniu  porady  lekarskiej,  z  selektywnym  za-

trudnieniem przy zajęciach, w których na wydajność pracy wpływa lub

z kolei ta wydajność oddziałuje, w możliwie najmniejszym stopniu, na

niepełnosprawność;

 

(b) zapewnione, wszędzie gdzie jest to możliwe i właściwe, w zajęciu, przy którym osoba niepełnosprawna była poprzednio zatrudniona lub w za- jęciu zbliżonym; i kontynuowane do czasu aż osoba niepełnospraw- na osiągnie niezbędną wprawę do normalnej pracy na równi z pełno- sprawnymi pracownikami, jeżeli osoba ta jest do tego zdolna.

 

7.      Wszędzie, gdzie jest to możliwe osoby niepełnosprawne powinny mieć za- pewnione kształcenie w tych samych warunkach, co osoby pełnosprawne.

 

8.      (1) Ustanowione powinny być lub rozwijane specjalne usługi dla szko- lenia osób niepełnosprawnych, które szczególnie z racji charakteru lub ciężkiego stanu inwalidztwa, nie mogą kształcić się wspólnie z osobami pełnosprawnymi.

(2) Wszędzie, gdzie jest to możliwe i właściwe, usługi te powinny obejmo- wać, inter alia:

(a) szkoły i ośrodki szkolenia;

(b) specjalne krótkoterminowe i długoterminowe kursy szkoleniowe do określonych zajęć;

(c) kursy doskonalące osoby niepełnosprawne.

 

9.      być podjęte środki celem zachęcania pracodawców do zapewnienia szko- lenia osobom niepełnosprawnym; środki takie powinny obejmować, we- dług potrzeb, pomoc finansową, techniczną, lekarską lub zawodową.

 

10.   (1)   Powinny   być   podejmowane   środki   w   celu   rozwijania   specjal- nych zarządzeń umożliwiających znalezienie zatrudnienia dla osób niepełnosprawnych.

(2) Zarządzenia te powinny zapewnić efektywne zatrudnienie poprzez: (a) rejestrację kandydatów do pracy;

(b) zapisanie ich kwalifikacji zawodowych, doświadczenia i pragnień; (c) rozmowy z osobami niepełnosprawnymi w sprawie zatrudnienia;

(d) ocenę, jeżeli jest to konieczne, ich zdolności fizycznych i zawodowych; (e) zachęcanie  pracodawców  do  powiadamiania  kompetentnych  władz o wolnych miejscach pracy;

(f ) kontaktowanie się z pracodawcami, gdy jest to konieczne, w celu zademonstrowania zdolności do pracy osób niepełnosprawnych i zapewnienia im zatrudnienia;

(g) pomaganie osobom niepełnosprawnym w uzyskaniu dostępu do poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego, usług lekarskich i socjalnych, jakich wymagają.

 

11.   Powinny być podejmowane dalsze środki:

(a) do upewnienia się, czy zatrudnienie lub uciekanie się do szkolenia za- wodowego lub usług ponownego szkolenia okazały się zadowalają- ce oraz do dokonania oceny polityki i metod doradztwa w sprawach zatrudnienia;

(b) do usuwania wszelkich przeszkód, które spowodowały, że osoba nie- pełnosprawna nie byłaby w sposób zadowalający usytuowana w miej- scu pracy.

 

IV. Administracja

 

12.   Usługi w zakresie rehabilitacji zawodowej powinny być zorganizowane i rozwijane przez kompetentne władze lub jako ciągły i skoordynowany program oraz, na ile jest to wykonalne, powinno się wykorzystywać istnie- jące poradnictwo zawodowe, kształcenie i szkolenie zawodowe, a także usługi w zakresie zatrudnienia.

 

13.   Kompetentna władza lub programy powinny zapewnić adekwatny i od- powiednio wykwalifikowany personel do zajmowania się rehabilitacją za- wodową, włącznie z następstwami, osób niepełnosprawnych.

 

14.   Rozwój usług w zakresie rehabilitacji zawodowej powinien co najmniej dotrzymywać kroku rozwojowi ogólnych usług w zakresie poradnictwa zawodowego, kształcenia i szkolenia zawodowego i zatrudnienia.

 

15.   Usługi w zakresie rehabilitacji zawodowej powinny być zorganizowane i rozwijane w taki sposób, aby uwzględnić możliwości osób niepełno- sprawnych w przygotowaniu się do odpowiedniego zatrudnienia, pełnie- nia i utrzymania go na własne konto we wszystkich dziedzinach pracy.

 

16.   Administracyjna odpowiedzialność za ogólną organizację i rozwój usług w zakresie rehabilitacji zawodowej powinna być powierzana:

(a) jednej władzy, lub

(b) wspólnie władzom odpowiedzialnym za różny rodzaj działalności przewidzianych w programie z jedną z tych władz, której powierzono podstawową odpowiedzialność za koordynację.

 

17.   (1) Kompetentna władza lub programy powinny podejmować wszelkie niezbędne i pożądane środki celem zapewnienia współpracy i koordyna- cji między organami publicznymi i prywatnymi zaangażowanymi w dzia- łalność w zakresie rehabilitacji zawodowej.

(2) Środki takie powinny, na ile jest to właściwe, obejmować:

 

(a) określenie  odpowiedzialności  i  obowiązków  organów  publicznych i prywatnych;

(b) pomoc finansową dla organów prywatnych efektywnie uczestniczą- cych w rehabilitacji zawodowej; i techniczne doradztwo dla prywat- nych organów.

 

18.   (1) Usługi w zakresie rehabilitacji zawodowej powinny być ustanowione i rozwijane z pomocą reprezentatywnych komitetów doradczych utwo- rzonych na szczeblu krajowym i, tam gdzie jest to stosowane, na szczeblu regionalnym i lokalnym.

(2) Komitety te, na ile jest to stosowne, obejmują członków wylosowanych spośród:

(a) władz    i    organów    bezpośrednio    zainteresowanych    rehabilitacją zawodową;

(b) organizacji pracodawców i pracowników;

(c) osób specjalnie wykwalifikowanych do służenia, z racji swojej wiedzy o rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych i troski o nią; oraz

(d) organizacji osób niepełnosprawnych.

(3) Komitety te powinny być odpowiedzialne za doradztwo:

(a) na szczeblu krajowym w sprawach dotyczących rozwoju polityki i programów odnoszących się do rehabilitacji zawodowej;

(b) na szczeblu regionalnym i lokalnym w sprawach dotyczących stosowania środków podejmowanych na szczeblu krajowym, ich dostosowania do warunków regionalnych i lokalnych, jak również koordynacji działalności regionalnej i lokalnej.

 

19.   (1) Prace badawcze powinny być wspierane, szczególnie przez kompe- tentną władzę, w celu dokonania oceny i poprawy usług w zakresie reha- bilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych.

(2) Tego typu prace badawcze powinny obejmować ciągłe lub specjalne badania na temat zatrudniania osób niepełnosprawnych.

(3) Prace badawcze powinny również obejmować pracę naukową na te- mat różnych technik i metod, które odgrywają znaczącą rolę w rehabilita- cji zawodowej.

 

V. Metody umożliwiające osobom niepełnosprawnym wykorzystanie usług rehabilitacji zawodowej

 

20.  Powinny być podejmowane środki umożliwiające osobom niepełno- sprawnym pełne wykorzystanie wszystkich dostępnych usług w zakresie rehabilitacji zawodowej oraz zapewnienie, że jakaś instytucja jest odpo- wiedzialna za osobistą pomoc dla każdej osoby niepełnosprawnej w celu osiągnięcia maksymalnej rehabilitacji zawodowej.

21.   Środki takie powinny obejmować:

(a) informacje  o  dostępności  usług  w  zakresie  rehabilitacji  zawodowej i rozreklamowanie ich oraz o perspektywach, jakie usługi te oferują osobom niepełnosprawnym;

(b) postanowienie o odpowiedniej i adekwatnej pomocy finansowej dla osób niepełnosprawnych.

 

22.   (1) Pomoc finansowa powinna być zapewniona na każdym etapie procesu rehabilitacji zawodowej i powinna być przeznaczona na ułatwienie przy- gotowywania do odpowiedniego zatrudnienia, włączając pracę na własne konto, oraz efektywne utrzymanie go.

(2) Powinno zawierać postanowienie o bezpłatnych usługach w zakresie rehabilitacji zawodowej, asygnowaniu funduszy na utrzymanie, wszelkie wydatki na transport poniesione w jakimkolwiek okresie przygotowania zawodowego do podjęcia zatrudnienia oraz pożyczki lub dary pieniężne albo też dostarczanie niezbędnych narzędzi, wyposażenia i urządzeń, pro- tetyki i wszelkich innych niezbędnych elementów.

 

23.   Powinno się umożliwić osobom niepełnosprawnym wykorzystanie wszel- kich usług w zakresie rehabilitacji zawodowej bez utracenia jakichkolwiek korzyści socjalnych, które nie mają związku z ich uczestnictwem w tych usługach.

 

24.   Osoby niepełnosprawne żyjące na obszarach, gdzie istnieją ograniczo- ne perspektywy przyszłego zatrudnienia lub ograniczone możliwości przygotowania do zawodu powinny uzyskać możliwości przygotowania zawodowego, łącznie z internatem i wyżywieniem oraz możliwości prze- niesienia się, gdyby takie było ich pragnienie, do rejonów, gdzie istnieją większe perspektywy zatrudnienia.

 

25.   Osoby niepełnosprawne (włączając te, które otrzymują rentę inwalidz- ką) nie powinny być, w rezultacie ich inwalidztwa, dyskryminowane pod względem płac i innych warunków zatrudnienia, jeżeli ich praca równa się pracy osób pełnosprawnych.

 

VI. Współpraca między organami odpowiedzialnymi za leczenie a organami odpowiedzialnymi za rehabilitację zawodową

 

26.   (1) Powinna być najściślejsza współpraca i maksymalna koordynacja dzia- łalności organów odpowiedzialnych za leczenie oraz organów odpowie- dzialnych za rehabilitację zawodową osób niepełnosprawnych.

(2) Współpraca ta i koordynacja działalności powinna istnieć:

 


(a) by zapewnić leczenie, gdy jest to konieczne, oraz dostarczyć odpowied- nich urządzeń protetyki, przeznaczonych do ułatwienia i rozwoju zdol- ności oraz do zatrudnienia zainteresowanej osoby niepełnosprawnej;

(b) aby ułatwić identyfikację osób niepełnosprawnych będących w potrze- bie i nadających się do rehabilitacji zawodowej;

(c) dla umożliwienia rozpoczęcia rehabilitacji zawodowej jak najwcześniej i na najbardziej odpowiednim etapie;

(d) by zapewnić poradę lekarską, w razie potrzeby, na wszelkich etapach rehabilitacji zawodowej;

(e) by dokonać oceny zdolności do pracy.

 

27.   Tam, gdzie jest to możliwe, i pod warunkiem otrzymania porady lekarskiej, rehabilitacja zawodowa powinna rozpocząć się podczas leczenia.

 

VII. Metody rozszerzające zakres możliwości zatrudnienia osób niepełnosprawnych

 

28.   Powinny być podejmowane środki, w ścisłej współpracy z pracodawcami i organizacjami pracowników w celu promowania maksymalnych możli- wości osób niepełnosprawnych i zapewnienia im otrzymania odpowied- niego zatrudnienia.

 

29.   Środki takie powinny być oparte na następujących zasadach:

(a) osobom  niepełnosprawnym powinno zapewnić się możliwości równe  osobom  pełnosprawnym  w  wykonywaniu  pracy,  do  której  mają kwalifikacje;

(b) osoby niepełnosprawne powinny mieć pełne możliwości podejmowania odpowiedniej pracy u pracodawców, których sami sobie dobiorą;

(c) powinno się akcentować możliwości i zdolności do pracy osób niepełnosprawnych, a nie ich inwalidztwo.

 

30.   30. Środki takie powinny obejmować:

(a) prace badawcze przeznaczone do analizowania i zademonstrowania możliwości do pracy osób niepełnosprawnych;

(b) szeroko rozpowszechnioną i nieprzerwaną reklamę ze specjalnym odniesieniem do:

(c) osobistej selekcji metod opartych na określonych wymaganiach;

(d) metod  polepszenia warunków pracy, włączając dostosowanie i modyfikację  sprzętu  i  urządzeń  mających  ułatwić  zatrudnienie  osób niepełnosprawnych;

(e) warunki,  dzięki  którym  zwiększona  zostanie  odpowiedzialność  po- szczególnych pracodawców (premie kompensacyjne dla pracowników mogą być wyeliminowane);

(f ) zachęcanie  pracodawców  do  przeniesienia  pracowników,  u  których zdolności do pracy uległy zmianom w rezultacie fizycznego upośledze- nia w trakcie wykonywania właściwej pracy.

 

31.   Wszędzie, gdzie jest to właściwe w warunkach krajowych i zgodnie z po- lityką narodową, zatrudnienie osób niepełnosprawnych powinno być wspierane poprzez:

(a) zatrudnianie przez pracodawców pewnego procentu osób niepełno- sprawnych, na podstawie takich zarządzeń, które pozwolą uniknąć przeniesienia niepełnosprawnych pracowników;

(b) zarezerwowanie       niektórych       określonych       zajęć       dla       osób niepełnosprawnych;

(c) zapewnienie, że osoby ciężko dotknięte niepełnosprawnością uzyskają możliwość zatrudnienia lub preferencję w zajęciach odpowiednich dla nich;

(d) zachęcanie do tworzenia oraz ułatwianie działalności spółdzielni lub podobnych przedsiębiorstw kierowanych przez, lub w imieniu, osób niepełnosprawnych.

 

VIII. Praca chroniona

 

32.   32. (1) Podejmowane powinny być środki przez kompetentną władzę lub programy, we współpracy, na ile to jest możliwe, z prywatnymi organiza- cjami w celu organizowania i rozwijania odpowiednich mechanizmów szkolenia i zatrudnienia w warunkach chronionych, tych spośród osób niepełnosprawnych, którzy nie mogą dostosować się do zwyczajnego, konkurencyjnego zatrudnienia.

(2) Takie mechanizmy powinny obejmować ustanowienie chronionych warsztatów i specjalne środki dla tych niepełnosprawnych, którzy z powo- dów fizycznych, psychologicznych lub geograficznych, nie mogą podróżo- wać regularnie do, i z miejsca pracy.

 

33.   Chronione warsztaty powinny zapewnić, pod efektywnym lekarskim i za- wodowym nadzorem, nie tylko użyteczną i popłatną pracę, ale również możliwości w celu zawodowego przystosowania się i awansu z przejściem do otwartego zatrudnienia, ilekroć jest to możliwe.

 

34.   Specjalne   programy   dla   niepełnosprawnych,   którzy   muszą   przeby- wać w domu, powinny być tak ułożone i rozwijane, aby zapewnić, pod efektywnym lekarskim i zawodowym nadzorem, użyteczną i popłatną pra- cę w ich własnych domach.

 

35.   Statutowa regulacja płac, jak też warunków zatrudnienia przysługujących ogólnie pracownikowi, powinna również być stosowana wobec niepełno- sprawnych zatrudnionych w warunkach chronionych.

 

IX. Specjalne postanowienia odnoszące się do niepełnosprawnych dzieci l młodych osób

 

36.   Usługi w zakresie rehabilitacji zawodowej dla niepełnosprawnych dzieci i młodych osób w wieku szkolnym powinny być zorganizowane i rozwija- ne w ścisłej współpracy między władzami odpowiedzialnymi za edukację a władzą lub władzami odpowiedzialnymi za rehabilitację zawodową.

 

37.   W programach edukacyjnych powinny być brane pod uwagę specjalne problemy odnoszące się do niepełnosprawnych dzieci i młodych osób, jak również ich potrzeby, jeżeli chodzi o możliwości, równe tym, które mają dzieci i młode osoby pełnosprawne, w zakresie uzyskania dostępu do edu- kacji i przygotowania zawodowego najbardziej odpowiadające ich wieko- wi, możliwościom, uzdolnieniom i zainteresowaniom.

 

38.   Fundamentalnymi celami usług w zakresie rehabilitacji zawodowej niepeł- nosprawnych dzieci i młodych osób powinny być: zmniejszenie, w moż- liwie  najszerszym  zakresie,  upośledzeń  w  sprawnościach  manualnych i upośledzeń psychicznych z nich wynikających, jak również oferowanie im pełnych możliwości przygotowywania się oraz podjęcia najbardziej odpowiednich zajęć. Wykorzystanie tych możliwości powinno uwzględ- niać współpracę między służbami medycznymi, socjalnymi i edukacyjny- mi a rodzicami lub opiekunami niepełnosprawnych dzieci i młodych osób.

 

39.   (1) Edukacja, poradnictwo zawodowe, szkolenie i zatrudnianie niepełno- sprawnych dzieci i młodych osób powinny być rozwijane w ogólnych ra- mach usług świadczonych dzieciom i młodym osobom pełnosprawnym oraz powinny być prowadzone wszędzie, gdzie jest to możliwe i pożądane w tych samych warunkach, jakie mają dzieci i młode osoby pełnosprawne, jak też w ich towarzystwie.

(2) Powinny być ustanowione specjalne postanowienia dla niepełno- sprawnych dzieci i młodych osób, którym inwalidztwo uniemożliwia uczestniczenie w takich usługach i na tych samych warunkach, jakie mają dzieci i młode osoby pełnosprawne oraz w ich towarzystwie.

(3) Postanowienie to powinno w szczególności obejmować specjalistycz- ne szkolenie nauczycieli.’

 

40.   być podejmowane środki zapewniające, że dzieci i młode osoby, u któ- rych badania lekarskie wykryły upośledzenia lub ograniczenia, albo też niesprawność do zatrudnienia:

(a) otrzymują,  możliwie  jak  najwcześniej,  właściwe  leczenie  medyczne w celu usunięcia albo ulżenia ich inwalidztwu lub ograniczeniom;

(b) zachęca się ich do uczęszczania do szkół lub skierowani są do odpo- wiednich zajęć, które mogą im odpowiadać i są odpowiednie do ich możliwości, jak również zapewnia się im możliwość szkolenia do takich zajęć;

(c) korzystają z pomocy finansowej i, jeżeli zachodzi konieczność, z eduka- cji oraz szkolenia zawodowego w okresie leczenia.

 

X. Zastosowanie zasad rehabilitacji zawodowej

 

41.   (1) Usługi w zakresie rehabilitacji zawodowej powinny być dostosowane do specyficznych potrzeb i uwarunkowań każdego kraju i powinny być stopniowo rozwijane w świetle tych potrzeb oraz w zgodności z zasadami określonymi w niniejszym Zaleceniu.

(2) Głównymi celami takiego stopniowego rozwoju powinny być:

(a) zademonstrowanie     i      rozwijanie      zdolności      do      pracy      osób niepełnosprawnych;

(b) sprzyjanie,  w  możliwie  najpełniejszym  wymiarze,  odpowiednim  ich możliwościom do podjęcia pracy;

(c) przezwyciężenie, w zakresie szkolenia lub zatrudnienia, dyskryminacji wobec osób niepełnosprawnych ze względu na ich inwalidztwo.

 

42.   Stopniowy rozwój usług w zakresie rehabilitacji zawodowej powinien być wspierany przez, gdy jest to pożądane. Międzynarodowe Biuro Pracy:

(a) poprzez, jeśli jest to możliwe, doradczą pomoc techniczną;

(b) poprzez  organizowanie  wszechstronnej  międzynarodowej  wymiany doświadczeń nabytych w różnych krajach; i poprzez inne formy współpracy międzynarodowej, mającej na celu organizację i rozwój usług dostosowanych do potrzeb i warunków panujących w poszczególnych krajach i obejmujących szkolenie wymaganego personelu.

 

 

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 08.03.2018r.
Stronę odwiedzono 15784421, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON