1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

ZALECENIE NR 168 MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI PRACY DOTYCZĄCE ZAWODOWEJ REHABILITACJI I ZATRUDNIENIA OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

 

przyjęta w Genewie w dniu 20 czerwca 1983 roku


Konferencja Ogólna Międzynarodowej Organizacji Pracy zwołana do Gene- wy przez Radę Administracyjną Międzynarodowego Biura Pracy i zgromadzo- na na sześćdziesiątej dziewiątej sesji 1 czerwca 1983 r.

Uwzględniając istniejące międzynarodowe normy zawarte w „Zaleceniu do- tyczącym rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych” z 1955 r.

Uwzględniając, że przed przyjęciem „Zalecenia dotyczącego rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych” z 1955 r. dokonały się istotne zmiany w sposobie rozumienia potrzeb rehabilitacyjnych w zakresie i organizacji usług, rozwiązaniach prawnych i działaniach praktycznych wielu członków (ILO) w ob- rębie poruszanej tu problematyki.

Biorąc pod uwagę, że rok 1981 został przez Zgromadzenie Ogólne Organiza- cji Narodów Zjednoczonych ogłoszony Międzynarodowym Rokiem Inwalidów i Osób Niepełnosprawnych pod hasłem „Pełne uczestnictwo i równość” oraz że obszerny „Światowy Program Działania na rzecz Osób Niepełnosprawnych” – podaje skuteczne środki o zasięgu międzynarodowym i krajowym, do realizacji celów „pełnego uczestnictwa” osób niepełnosprawnych w życiu i rozwoju spo- łecznym oraz „równości”.

Biorąc pod uwagę, że uzyskany postęp umożliwia przyjęcie nowych mię- dzynarodowych norm dotyczących omawianej kwestii, związanych w szcze- gólności z potrzebą zapewnienia wszystkim grupom osób niepełnosprawnych, zarówno z terenów wiejskich jak i miejskich, jednakowych możliwości działania i sposobów traktowania w zakresie zatrudniania i integracji społecznej, posta- nawiając przyjąć określone propozycje dotyczące rehabilitacji zawodowej, co stanowi czwarty punkt porządku dziennego sesji.

Ustalając, że propozycje te zostaną ujęte w formę zaleceń uzupełniających Konwencję dotyczącą rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia osób niepełno- sprawnych z 1983 r. oraz „Zalecenie dotyczące rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych,, z 1955 r. dnia dwudziestego czerwca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego trzeciego roku przyjmuje niniejsze zalecenie, zwane „Zalece- niem dotyczącym rehabilitacji zawodowej i zatrudniania osób niepełnospraw- nych z 1983 r.

 

l. Definicje i zakres tematu

 

1.      W stosowaniu niniejszego zalecenia, podobnie jak „Zalecenia dotyczące- go rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych,, z 1955 r. członko- wie (ILO) powinni brać pod uwagę, że pojęcie „osoba niepełnosprawna,, oznacza jednostkę, której możliwości znalezienia odpowiedniej pracy i jej utrzymania oraz awansu są poważnie zmniejszone w wyniku stwierdzone- go ograniczenia fizycznego lub umysłowego.

 

2.      Stosując  obecne  zalecenie,  podobnie  jak  zalecenie  z  1955  r.  członko- wie powinni uwzględnić, że celem rehabilitacji zawodowej – jak to zo- stało  określone  w  poprzednim  zaleceniu  –  jest  zapewnienie  osobie

 

niepełnosprawnej możliwości uzyskania odpowiedniej pracy, jej zacho- wania i awansu, a tym samym społecznej integracji lub reintegracji takiej osoby.

 

3.      Postanowienia  tego  zalecenia  powinny  być  stosowane  przez  każdego członka przy użyciu środków właściwych dla krajowych warunków i zgod- nych z krajowymi zwyczajami.

 

4.      Środki  rehabilitacji  zawodowej  powinny  być  dostępne  dla  wszystkich grup osób niepełnosprawnych.

 

5.      W planowaniu i prowadzeniu działalności rehabilitacyjnej oraz zatrudnia- niu osób niepełnosprawnych powinny być wykorzystane, o ile to możliwe po niezbędnym przystosowaniu, istniejące świadczenia odnoszące się do ogółu ludzi pracy – poradnictwo zawodowe, kształcenie, pośrednictwo pracy i inne.

 

6.      Rehabilitację zawodową należy zaczynać możliwie jak najwcześniej. W tym celu system lecznictwa i placówki odpowiedzialne za ochronę zdrowia i rehabilitację społeczną powinny regularnie współpracować z jednostka- mi odpowiedzialnymi za rehabilitację zawodową.

 

II. Rehabilitacja zawodowa i możliwości zatrudnienia

 

7.      Osoby niepełnosprawne powinny korzystać z jednakowych możliwości i sposobu traktowania w zakresie dostępu, zachowania i awansu w pra- cy, która – o ile to możliwe – powinna odpowiadać ich zainteresowaniom, z uwzględnieniem ich przydatności do takiego zatrudnienia.

 

8.      Przy prowadzeniu rehabilitacji zawodowej i pomocy w zatrudnianiu osób niepełnosprawnych powinno się przestrzegać zasady jednakowych moż- liwości i równorzędnego traktowania mężczyzn i kobiet.

 

9.      Specjalne środki mające na celu skuteczne wyrównanie szans i sposobu traktowania niepełnosprawnych i innych pracowników nie powinny być uważane za dyskryminujące innych pracowników.

 

10.   Należy podjąć środki popierania możliwości zatrudnienia osób niepełno- sprawnych na warunkach porównywalnych pod względem norm pracy i zarobków ze stosowanymi do ogółu pracowników.

 

11.   Środki takie – poza wymienionymi w części VII „Zalecenia dotyczącego re- habilitacji osób niepełnosprawnych” z 1988 r. – powinny obejmować:

 

(a)  odpowiednie sposoby tworzenia możliwości zatrudnienia na otwar- tym rynku pracy, łącznie z finansowymi bodźcami zachęcającymi pra- codawców do kształcenia osób niepełnosprawnych i późniejszego ich zatrudnienia, a także do ułatwiającego takie kształcenie i zatrudnienie racjonalnego przystosowywania miejsc pracy, zajęć, narzędzi, maszyn i organizacji pracy;

(b)   odpowiednią pomoc państwową (administracyjną) w tworzeniu róż- nych rodzajów pracy chronionej dla osób niepełnosprawnych, którym nie można zapewnić dostępu do zatrudnienia otwartego;

(c)   popieranie współpracy między zakładami pracy chronionej i zakłada- mi wytwórczymi w zakresie spraw organizacyjnych, w celu poprawy sytuacji pracowników niepełnosprawnych i – jeśli to możliwe – pomo- cy w przygotowani ich do pracy w normalnych warunkach;

(d)   odpowiednią państwową pomoc dla działalności z zakresu kształcenia i poradnictwa zawodowego, pracy chronionej i wyszukiwania zatrud- nienia, prowadzonej na rzecz osób niepełnosprawnych przez organi- zacje pozarządowe;

(e)   popieranie tworzenia i rozwijania spółdzielni organizowanych przez/ oraz dla osób niepełnosprawnych, a dostępnych – jeżeli to możliwe – również dla ogółu pracowników;

(f )   odpowiednią państwową pomoc w tworzeniu i rozwijaniu małych za- kładów produkcyjnych, spółdzielni i innego typu warsztatów przez osoby niepełnosprawne i dla nich (oraz – jeśli to możliwe – dostęp- nych dla ogółu pracowników), o ile placówki te odpowiadają określo- nym minimalnym normom;

(g)   eliminowanie – stopniowo, jeśli to konieczne – fizycznych, komunika- cyjnych i architektonicznych utrudnień i barier wpływających na do- stęp, dojazd i swobodę poruszania się w miejscach kształcenia i zatrud- nienia osób niepełnosprawnych, ustanowienie odpowiednich norm w tym zakresie, stosowanych w nowych budynkach i urządzeniach;

(h)   jeżeli jest to możliwe i wskazane – udostępnienie odpowiednich środ- ków komunikacji pomiędzy miejscem rehabilitacji i pracy w zależności od potrzeb osób niepełnosprawnych;

(i)     popieranie  rozpowszechniania  informacji  o  udanych,  istniejących przykładach integracji osób niepełnosprawnych w pracy;

( j)    zwolnienie z cła i wszelkich innych wewnętrznych opłat nakładanych przy imporcie lub przywozie na konkretne środki, materiały szkolenio- we i wyposażenie potrzebne ośrodkom rehabilitacyjnym, zakładom pracy, pracodawcom i samym niepełnosprawnym oraz na specjalne pomoce dla osób niepełnosprawnych niezbędne do zabezpieczenia i utrzymania ich zatrudnienia;

(k)   zapewnienie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu i innych sposo- bach organizowania pracy zgodnie z indywidualnymi możliwościami

 

 

osób niepełnosprawnych, dla których pełne zatrudnienie obecnie nie jest i, być może, nigdy nie będzie możliwe;

(l)     rozwój badań i stosowanie ich wyników do różnych rodzajów niepeł- nosprawności  w  celu  popierania  udziału  osób  niepełnosprawnych w zwykłym życiu zawodowym;

(m) odpowiednia państwowa pomoc w usuwaniu możliwości występowa- nia wyzysku w ramach szkolenia zawodowego zatrudnienia chronio- nego i udostępniania przejścia na otwarty rynek pracy.

 

12.   Przy tworzeniu programów integracji i reintegracji osób niepełnospraw- nych w zwykłym życiu zawodowym i społecznym należy uwzględnić wszystkie formy kształcenia; w tym – jeżeli to potrzebne i wskazane – przygotowanie i szkolenie zawodowe, kształcenie przemienne, nauczanie czynności życia codziennego, czytania i pisania oraz innych działań istot- nych w rehabilitacji zawodowej.

 

13.   Aby zapewnić integrację i reintegrację osób niepełnosprawnych w zwy- kłym życiu zawodowym, a poprzez to ze społeczeństwem, należy uwzględ- nić potrzebę stosowania specjalnych środków, w tym zaopatrzenia w po- moce i urządzenia oraz stosowania osobistych świadczeń i usług, które osobom niepełnosprawnym dadzą możność zapewnienia i utrzymania właściwego zatrudnienia oraz awansu.

 

14.   Środki rehabilitacji zawodowej dla osób niepełnosprawnych powinny być stosowane w sposób ciągły, w celu oceny ich efektów.

 

III. Udział społeczeństwa

 

15.   Służby  rehabilitacji  zawodowej  na  terenach  miejskich  i  wiejskich  oraz w środowiskach oddalonych powinny być organizowane i prowadzone z możliwie jak największym udziałem społeczeństwa, a w szczególności przedstawicieli  organizacji  zrzeszających  pracodawców,  pracowników i osoby niepełnosprawne.

 

16.   Udział  społeczeństwa  w  organizacji  usług  rehabilitacji  zawodowej  dla osób niepełnosprawnych powinien być ułatwiony przez staranne zapla- nowanie działania w zakresie informacji publicznej, mające na celu:

(a)   informowanie osób niepełnosprawnych i – jeżeli to potrzebne – ich rodzin o prawach i możliwościach w dziedzinie zatrudnienia,

(b)   przezwyciężanie uprzedzeń, fałszywych poglądów i postaw nieprzy- chylnych zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i ich włączaniu się w życie społeczeństwa.

 

17.   Przedstawiciele grup społecznych i środowisk – wraz z samymi niepełno- sprawnymi i ich organizacjami powinni współpracować ze służbą zdrowia, opieką społeczną, szkolnictwem i innymi odpowiednimi władzami i służ- bami publicznymi w zakresie określania potrzeb osób niepełnosprawnych w społeczeństwie i zagwarantowaniu tego, by – jeśli to możliwe – osoby te były objęte działaniami i usługami powszechnie dostępnymi.

 

18. Świadczenia rehabilitacji zawodowej i zatrudnienia osób niepełno- sprawnych powinny być zintegrowane z głównym nurtem rozwoju śro- dowiskowego i odpowiednio wspierane pomocą finansową, materialną i techniczną.

 

19.   Niezbędne są dowody oficjalnego uznania dla organizacji społecznych, które mają szczególne osiągnięcia w działalności na rzecz rehabilitacji za- wodowej oraz integracji i reintegracji osób niepełnosprawnych zżyciem zawodowym środowiska.

 

IV. Rehabilitacja zawodowa na obszarach wiejskich

 

20.   Szczególny wysiłek należy włożyć w to, aby osoby niepełnosprawne z te- renów wiejskich i środowisk oddalonych uzyskały dostęp do świadczeń-

-rehabilitacji zawodowej na tym samym poziomie i na takich samych wa- runkach, jak na terenach miejskich. Rozwój tej działalności powinien być nieodłączną częścią ogólnych planów rozwoju wsi.

 

21.    W tym celu, jeżeli jest to wskazane, należy:

(a)   wyznaczyć istniejące wiejskie lub – jeżeli takie nie istnieją – miejskie służby rehabilitacji zawodowej jako ośrodki przygotowywania personelu rehabilitacyjnego dla terytoriów wiejskich;

(b)   utworzyć ruchome jednostki rehabilitacji zawodowej służące osobom niepełnosprawnym z terenów wiejskich oraz działające jako ośrodki informacji o możliwościach kształcenia i zatrudnienia osób niepełnosprawnych na wsi;

(c)   kształcić pracowników służby rolnej i oświaty w zakresie metod rehabilitacji zawodowej;

(d)   udzielać osobom niepełnosprawnym z obszarów wiejskich pożyczek i dotacji oraz zaopatrywać je w narzędzia i materiały pomocne do zakładania i prowadzenia spółdzielni lub do pracy na własny rachunek w nakładztwie, rolnictwie, rzemiośle lub innej działalności;

(e)   włączyć pomoc dla osób niepełnosprawnych do istniejących lub planowanych przedsięwzięć związanych z rozwojem wsi;

(f )   ułatwić osobom niepełnosprawnym zamieszkanie umożliwiające dostęp do miejsc pracy.

 

 

V. Kształcenie personelu

 

22.   Poza przygotowanymi zawodowo ekspertami i specjalistami do spraw re- habilitacji, wszystkie inne osoby związane z rehabilitacją zawodową ludzi niepełnosprawnych i rozwijaniem możliwości ich zatrudnienia powinny być szkolone lub orientowane w zagadnieniach rehabilitacji.

 

23.   Osoby zatrudnione w powszechnym poradnictwie, kształceniu zawodo- wym i pośrednictwie pracy powinny posiadać odpowiednią wiedzę o in- walidztwie i wynikających z inwalidztwa ograniczeniach, jak też wiedzę o usługach pomocniczych, które mogą być stosowane w ułatwieniu włą- czenia się człowieka niepełnosprawnego w aktywne życie ekonomiczne i społeczne. Osobom tym należy zapewnić możliwość aktualizacji wiedzy i rozszerzenia doświadczeń w tej dziedzinie.

 

24.   Przygotowanie, kwalifikacje i wynagrodzenie personelu zatrudnionego w rehabilitacji zawodowej i kształceniu ludzi niepełnosprawnych oraz tych osób zatrudnionych w powszechnym kształceniu zawodowym, które mają podobne obowiązki i odpowiedzialność – powinny być porównywalne; porównywalne powinny być także możliwości awansu obu tych grup spe- cjalistów i należy zachęcać do wymienności personelu zatrudnionego przy rehabilitacji zawodowej i w powszechnym kształceniu zawodowym.

 

25.   Kadra rehabilitacji zawodowej, zakładów produkcyjnych i pracy chronio- nej powinna w ramach wykształcenia ogólnego otrzymać przygotowanie w zakresie zarządzania zakładem, a także metod produkcji i marketingu.

 

26.   Jeżeli jest możliwe zatrudnienie dostatecznej liczby w pełni przygotowa- nej kadry rehabilitacyjnej należy podjąć kroki zmierzające do pozyskania i przygotowania w zakresie rehabilitacji zawodowej pracowników pomoc- niczych i zastępczych. Rozwiązanie takie nie powinno być traktowane jako stałe zastępstwo w pełni przygotowanej kadry. Należy, o ile to możliwe, podjąć dalsze kształcenie personelu pomocniczego, by zespolić go z ka- drą w pełni przygotowaną.

 

27.   Jeżeli jest to wskazane, należy zachęcić do tworzenia regionalnych i tery- torialnych ośrodków kształcenia personelu rehabilitacji zawodowej.

 

28.   Kadra zajmująca się poradnictwem i kształceniem zawodowym, pośred- nictwem pracy i pomocą w zatrudnianiu osób niepełnosprawnych powin- na mieć odpowiednie wykształcenie i doświadczenie do rozpoznawania problemów motywacyjnych i trudności, których osoby niepełnosprawne mogą doświadczać i – w ramach swych kompetencji – rozwiązywać wyni- kające z tego kwestie.

 

29.   Jeżeli jest to wskazane, należy podjąć środki zachęcające osoby niepełno- sprawne do przejścia szkolenia takiego, jak personel rehabilitacji zawodo- wej, które by ułatwiło im podjęcie pracy w dziedzinie rehabilitacji.

 

30.   Należy konsultować z osobami niepełnosprawnymi i ich organizacjami rozwój, tworzenie i ocenę programów kształcenia personelu rehabilitacji zawodowej.

 

VI. Udział organizacji pracodawców i pracowników w rozwoju rehabilitacji zawodowej

 

31.   Organizacje pracodawców i pracowników powinny przyjąć zasadę popie- rania przygotowania i odpowiedniego zatrudnienia osób niepełnospraw- nych na równi z innymi pracownikami.

 

32.   Organizacje pracodawców i pracowników wspólnie z osobami niepełno- sprawnymi i ich organizacjami powinny brać udział w formułowaniu zasad dotyczących organizacji i rozwoju usług rehabilitacji zawodowej, a także prowadzić badania i proponować ustalenia prawne w tej dziedzinie.

 

33.  Jeżeli jest to możliwe i wskazane, przedstawiciele pracodawców-pra- cowników i organizacji osób niepełnosprawnych powinni być włączeni w skład rad i komitetów podejmujących decyzje w sprawach programo- wych i technicznych ośrodków rehabilitacji zawodowej i szkolenia osób niepełnosprawnych, mając na uwadze zapewnienie, by programy rehabi- litacji zawodowej odpowiadały potrzebom różnych działów gospodarki.

 

34.   Jeżeli to możliwe i wskazane, przedstawiciele pracowników i pracodaw- ców w przedsiębiorstwie powinni współpracować z właściwymi specjali- stami w rozważaniu możliwości rehabilitacji zawodowej i przydziału prac dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych przez to przedsiębiorstwo i przyjmowaniu do pracy innych osób niepełnosprawnych.

 

35.   Jeżeli jest to możliwe i wskazane, należy zachęcać przedsiębiorstwa do po- woływania i utrzymywania własnych świadczeń rehabilitacji zawodowej, z uwzględnieniem różnych rodzajów pracy chronionej, w ścisłej współpra- cy ze społecznymi i innymi służbami rehabilitacji.

 

 

36.   Jeżeli  jest  to  możliwe  i  wskazane,  organizacje  pracodawców  powinny podjąć kroki zmierzające do:

(a)   doradzania swym członkom, jakie działania z zakresu rehabilitacji zawo- dowej mogą być dostępne dla ich niepełnosprawnych pracowników;

(b)   współpracy  z organami i instytucjami, które popierają reintegrację osób niepełnosprawnych w aktywne życie zawodowe, na przykład po- przez dostarczanie informacji na temat warunków zatrudniania i wy- mogów w pracy, jakich osoby niepełnosprawne mogą oczekiwać;

(c)   doradzanie swym członkom zmian, które mogłyby być wprowadzone dla osób niepełnosprawnych w zakresie najważniejszych wymagań i powinności w odpowiedniej pracy;

(d)   zwracanie uwagi członków na to, by ewentualna reorganizacja me- tod produkcji nie spowodowała mimowolnego usunięcia osób niepełnosprawnych.

(e)   37. Jeżeli jest to możliwe i wskazane, organizacje pracowników powin- ny podjąć kroki zmierzające do:

(f )   popierania udziału osób niepełnosprawnych w dyskusjach na terenie zakładu, w radach pracowniczych i innych organach reprezentujących pracowników;

(g)   proponowania wytycznych dotyczących rehabilitacji zawodowej i po- mocy pracownikom, którzy stali się niepełnosprawni wskutek choroby czy wypadku związanego z pracą lub innymi przyczynami, włączanie tych wytycznych do porozumień zbiorowych, przepisów, decyzji arbi- trażowych i innych odpowiednich dokumentów;

(h)  służenia radą w zakresie zakładowych rozwiązań dotyczących osób niepełnosprawnych, w tym przystosowania pracy, specjalnej orga- nizacji pracy, próbnego szkolenia i zatrudniania oraz ustalania norm pracy;

(i)     podnoszenie problemów rehabilitacji zawodowej i zatrudniania osób niepełnosprawnych na zebraniach związków zawodowych, informo- wania członków związków poprzez publikacje i dyskusje, o proble- mach i możliwościach rehabilitacji zawodowej i zatrudniania osób niepełnosprawnych.

 

VII. Udział osób niepełnosprawnych i ich organizacji w rozwoju usług rehabilitacji zawodowej

 

37.   Poza udziałem osób niepełnosprawnych, ich przedstawicieli i organiza- cji w działalności rehabilitacyjnej przedstawionej w punktach 15, 17, 30,

32 i 33 niniejszego „Zalecenia”, środki zmierzające do zwiększenia udziału osób niepełnosprawnych i ich organizacji w rozwoju usług rehabilitacji za- wodowej powinny obejmować:

 

(a)   zachęcanie  osób  niepełnosprawnych  i  ich  organizacji  do  udziału w rozwoju działalności społecznej zmierzającej do rehabilitacji zawo- dowej osób niepełnosprawnych, do zwiększania ich zatrudniania oraz integracji i reintegracji społecznej;

(b)   odpowiednią pomoc władz państwowych popierającą rozwój organi- zacji osób niepełnosprawnych i ich udział w świadczeniach rehabilita- cji zawodowej i zatrudniania, łącznie z pomocą w przygotowywaniu programów szkoleniowych dla osób niepełnosprawnych w zakresie samodzielnej obrony swych interesów;

(c)   odpowiednią  pomoc  władz  państwowych  dla  tych  organizacji  na rzecz takich programów kształcenia powszechnego, które kształtowa- łyby pozytywne opinie o możliwościach osób niepełnosprawnych.

 

VIII. Rehabilitacja zawodowa a system pomocy społecznej

 

38.   Stosując postanowienia obecnego „Zalecenia”, członkowie powinni kie- rować się również postanowieniami art. 35 „Konwencji o zabezpieczeniu społecznym” (norma minimalna) z 1952 r. art. 35 „Konwencji o świadcze- niach w razie wypadków przy pracy i chorób zawodowych” z 1964 r. i art.

13 „Konwencji o świadczeniach na wypadek inwalidztwa, starości i dla członków rodziny” z 1967 r. – o tyle, o ile nie są związani innymi zobowią- zaniami poza ratyfikacją tych dokumentów.

 

39.   Jeżeli jest to możliwe i wskazane, systemy opieki społecznej powinny usta- lać lub wspierać organizację, rozwój i finansowanie programów szkolenia i pośrednictwa pracy, zatrudniania (łącznie z pracą chronioną) i usług re- habilitacji zawodowej dla osób niepełnosprawnych, w tym poradnictwa rehabilitacyjnego.

 

40.   Systemy te powinny także dostarczać osobom niepełnosprawnym bodź- ców do poszukiwania pracy i środków ułatwiających stopniowe przecho- dzenie na otwarty rynek pracy.

 

IX. Koordynacja

 

41.   Należy podjąć kroki zapewniające, o ile tylko jest to wykonalne, koordy- nację zasad i programów dotyczących rehabilitacji zawodowej z zasada- mi i programami rozwoju społecznego i ekonomicznego (włączając w to badania naukowe i nowoczesne technologie) oraz wpływające na admi- nistrowanie pracą, polityką zatrudniania, kształcenie zawodowe, integra- cję społeczną, zabezpieczenie socjalne spółdzielczości, rozwój wsi, drobną wytwórczość i rzemiosło, bezpieczeństwo i higienę pracy, dostosowanie metod i organizacji pracy do potrzeb jednostki i poprawy warunków pracy.

 

Powyższe jest autentycznym tekstem „Zalecenia” przyjętym przez Konferen- cję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy podczas sześćdziesiątej dzie- wiątej sesji, która odbyła się w Genewie i została zamknięta dwudziestego dru- giego czerwca 1983 r.

W dowód tego w dniu dwudziestym drugim czerwca 1983 r. podpisy złożyli: Przewodniczący Konferencji – J.B. Bolger i Dyrektor Generalny Międzynarodo- wego Biura Pracy – Francis Blanchard.


 


Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 31.07.2018r.
Stronę odwiedzono 16213163, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON