1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

WYTYCZNE DZIAŁAŃ Z TALLINA DOTYCZĄCE ROZWOJU ZASOBÓW LUDZKICH W ZAKRESIE NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI

 

przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 15 marca 1990 roku (Rezolucja 44/70)


1.      Międzynarodowy Zjazd dotyczący Zasobów Ludzkich w zakresie Niepeł- nosprawności, zwołany w Tallinie, Związek Socjalistycznych Republik Ra- dzieckich, obradujący od 14 do 22 sierpnia 1989 roku, rozważając sytuację rozwoju zasobów ludzkich w zakresie niepełnosprawności, szczególnie w krajach rozwijających się, wyraził przekonanie o nieodzowności wzmac- niania istniejących działań, jak również podejmowania nowych, innowa- cyjnych działań w celu promocji dalszego rozwoju i kontynuacji postępu osób niepełnosprawnych.

 

2.      W wyniku przyjęcia Światowego Programu Akcji na rzecz Osób Niepeł- nosprawnych przez Zgromadzenie Ogólne w swojej rezolucji nr 37/52 z 3 grudnia 1982 roku, stwierdzono istnienie narastającej potrzeby przyzna- nia priorytetu dla rozwoju zasobów ludzkich osób niepełnosprawnych w ścisłym powiązaniu z edukacją i szkoleniami, zatrudnienie i nauką oraz technologią. W związku z tym, Zgromadzenie Ogólne w swojej rezolucji nr

37/53 z 3 grudnia 1982 roku proklamowało okres 1983-1992 Dekadą Osób Niepełnosprawnych Narodów Zjednoczonych, zachęcając Państwa Człon- kowskie do wykorzystania tego okresu jako jednego z działań do wdroże- nia Światowego Programu Akcji.

 

3.      Głównym zadaniem Światowego Programu Akcji jest promowanie efek- tywnych rozwiązań w zakresie prewencji powstawania niepełnosprawno- ści, rehabilitacji i realizacji celów pełnego uczestnictwa i równości osób niepełnosprawnych. Aby zrealizować te cele, należy zwrócić należytą uwa- gę na edukację, szkolenia i możliwości podjęcia pracy.

 

4.      Uznając, iż warunki życiowe całej populacji w krajach rozwijających się wy- magają pilnie poprawy, Światowy Program Akcji wzywa, aby w ciągu De- kady i dalej zwrócić szczególną uwagę na sytuację osób niepełnospraw- nych. Efektywne wdrożenie Światowego Programu Akcji stworzy poprzez mobilizację zwiększonych zasobów ludzkich ważny wkład w proces roz- woju społeczeństw.

 

5.      Wiadomo  również,  że  niektóre  państwa  już  zainicjowały  lub  przepro- wadziły działania w ramach Światowego Programu Akcji. Powinien być podjęty dalszy zbiorowy wysiłek, aby włączyć rozwój zasobów ludzkich osób niepełnosprawnych w międzyresortowe planowanie na poziomie państwowym.

 

FILOZOFIA PRZEWODNIA

 

6.      Rozwój ludzkich zasobów jest procesem ukierunkowanym na osobę ludz- ką, która dąży do realizacji całego potencjału i możliwości istoty ludzkiej. Ten proces jest fundamentalny dla koncepcji równości szans w dążeniu do realizacji celów Światowego Programu Akcji.

 

7.      Wskutek rozwoju zasobów ludzkich osoby niepełnosprawne są w stanie efektywnie realizować swoje prawa pełnego obywatelstwa. Jako pełno- prawni obywatele mają te same prawa i obowiązki, jak inni członkowie społeczności, łącznie z powrotem do życia, jak to jest deklarowane w mię- dzynarodowych prawach ludzkich. Oni również dokonują tych samych wyborów co inni obywatele w socjalnym, kulturowym ekonomicznym i politycznym życiu swoich wspólnot.

 

8.      Ponieważ osoby niepełnosprawne są raczej podmiotami własnego losu niż obiektami opieki, rządy i organizacje powinny uwzględnić tę perspek- tywę w swoich programach i polityce. Oznacza to, że osoby niepełno- sprawne – zarówno indywidualnie jak i jako członkowie organizacji – po- winny być zaangażowane w proces podejmowania decyzji na zasadach równoprawnych partnerów.

 

9.      Zdolności osób niepełnosprawnych i ich rodzin powinny być wzmocnio- ne przez środowiskowe dodatkowe usługi, świadczone przez rządy i or- ganizacje pozarządowe. Usługi te powinny promować samostanowienie i umożliwiać osobom niepełnosprawnym uczestnictwo w rozwoju społe- czeństwa. Rządy powinny uznawać i wspierać rolę organizacji osób nie- pełnosprawnych w umożliwianiu tym osobom wzięcia odpowiedzialności za własne życie.

 

STRATEGIE DZIAŁAŃ A. Partycypacja osób niepełnosprawnych.

10.   Należy stworzyć ustawowe podstawy, aby umożliwić osobom niepełno- sprawnym udział – jako pełnoprawnych obywateli – w podejmowaniu de- cyzji na wszystkich poziomach planowania, wprowadzania w życie, moni- torowania oraz oceniania polityki i programów.

 

11.  W celu wsparcia pełnej partycypacji osób niepełnosprawnych i umoż- liwienia im korzystania z praw obywatelskich, kluczowy jest dostęp do informacji. Aby ten cel  zrealizować, wszystkie informacje muszą być do- stępne w odpowiednich formatach. Formaty te mogą obejmować: pismo Braille’a, duże litery w druku, środki audiowizualne i tłumaczenia na język migowy. Informacje powinny być przekazywane poprzez telewizję, radio, prasę i usługi pocztowe. Rządy powinny współpracować z organizacjami osób niepełnosprawnych w określaniu odpowiednich formatów oraz spo- sobów dotarcia do niepełnosprawnych obywateli.

 

12.   Rządy powinny przyjąć, wprowadzić w życie i sfinansować obowiązujące standardy i regulacje w celu polepszenia dostępu osób niepełnospraw- nych – zapewniając, żeby budynki, ulice i drogi, transport powietrzny i morski były bez barier architektonicznych i wszelkich innych. Systemy ko- munikacji oraz środki ochrony i bezpieczeństwa powinny być opracowane i dostosowane do potrzeb obywateli niepełnosprawnych.

 

13.   Aby ułatwić rekrutację osób niepełnosprawnych i wspierać sektor prywat- ny w ich zatrudnianiu, organizacje – na poziomie państwowym, regional- nym i międzynarodowym, łącznie z ONZ – powinny identyfikować i pro- mować wykwalifikowanych niepełnosprawnych kandydatów.

 

B. Wzmacnianie inicjatyw oddolnych.

 

14.   Szczególnie powinny być promowane inicjatywy lokalnych społeczności. Osoby niepełnosprawne i ich rodziny powinny być zachęcane do tworzenia oddolnych organizacji z rządowym uznaniem ich ważności oraz rządowym wsparciem finansowym i szkoleniowym.

 

15.   Rządowe i pozarządowe organizacje zajmujące się problematyką niepeł- nosprawności powinny umożliwić udział osobom niepełnosprawnym na zasadach partnerskich.

 

16.   Skuteczne funkcjonowanie rządowych i pozarządowych organizacji zaj- mujących się problematyką niepełnosprawności wymaga szkolenia umie- jętności organizacyjnych i zarządzana.

 

C. Promocja integracji.

 

17.   Należy wypracować ogólnokrajowe ramy prawne wraz z wynikającymi z nich ustawami.

 

18.   Istotą integracyjnego podejścia jest włączanie spraw niepełnosprawno- ści do wszystkich rządowych ministerstw i na każdym poziomie rządo- wej polityki i planowania. Należy ustanowić lub wzmocnić państwowe ciała koordynacyjne z programem łączącym poziomy lokalne, regionalne i międzyregionalne. Skład tych ciał członkowskich powinien obejmować przedstawicieli wszystkich rządowych ministerstw, komitetów ustawo- dawczych oraz organizacji pozarządowych, a zwłaszcza organizacji osób niepełnosprawnych. Ciała te powinny dokonać przeglądu istniejącej po- lityki, planów i programów, zidentyfikować istniejące i planowane zasoby oraz monitorować i oceniać wdrażanie państwowej polityki.

 

 

19.   Narodowe plany rozwoju powinny zawierać elementy dotyczące proble- matyki osób niepełnosprawnych.

 

20.   Należy włączać niepełnosprawne kobiety w istniejące państwowe i regio- nalne programy, skierowane do kobiet.

 

21.   Na poziomie świadczenia usług podejście integracyjne wymaga współ- pracy i skierowania do specjalistów zajmujących się zorganizowaniem usług edukacyjnych, zawodowych, zdrowotnych i socjalnych.

 

D. Promocja edukacji i szkoleń.

 

22.   Wczesne lata są decydujące w całościowym rozwoju niepełnosprawnego dziecka i dla wzmacniania pozytywnych postaw wobec dziecka. Powin- ny być opracowane specjalne programy i materiały szkoleniowe, ukierun- kowane na potrzeby okresu kształtowania się niemowlęcia i wczesnego dzieciństwa.

 

23.   Edukacja na poziomie podstawowym, średnim i wyższym powinna być dostępna osobie niepełnosprawnej w ramach zwykłego systemu edukacji i zwykłej sieci szkół, jak również w ramach programów szkoleń zawodo- wych. Jeśli taka edukacja jest prowadzona z uczniami niesłyszącymi, nale- ży zapewnić udział nauczycieli i/lub profesjonalnych tłumaczy rodzimego języka migowego.

 

24.   Osoby niesłyszące muszą mieć dostęp do specjalnych programów edu- kacyjnych i szkół, które promują rodzimy język migowy i rodzimą kulturę osób niesłyszących. Osoby niesłyszące powinni być zatrudniani w takich programach i szkołach.

 

25.   Rządy powinny rozwijać i wdrażać ekonomicznie uzasadnione alterna- tywne rozwiązania dla szkół segregacyjnych na poziomie krajowym i lo- kalnym. W ramach tych alternatywnych rozwiązań nauczyciele edukacji specjalnej występują w roli konsultantów dla nauczycieli nauczania po- wszechnego, gabinety wyposażone są w specjalistyczny sprzęt i personel, a w szkołach powszechnych znajdują się specjalne klasy lekcyjne oraz tłu- macze języka migowego dla osób niesłyszących.

 

26.   Edukacja dzieci niepełnosprawnych powinna opierać się na współpra- cy i wspólnym wysiłku służby zdrowia i służb socjalnych, jak również na- uczycieli i rodziców. Powinna zawierać takie sposoby wsparcia, jak pomoc techniczna, zwłaszcza dostosowane podejścia pedagogiczne oraz zachęty dla nauczycieli.

 

27.   Treść i jakość edukacji i szkoleń powinna zapewniać nabywanie umiejęt- ności w sposób, który jest ekonomicznie wykonalny i stwarza szanse na zatrudnienie. Należy udostępnić programy edukacji zawodowej i szkole- nia zawodowego, które zapewnią niepełnosprawnym studentom przej- ście do głównego nurtu ekonomicznego.

 

28.   Należy zaoferować osobom niepełnosprawny zarówno formalną eduka- cję i szkolenia, jak również szkolenia umiejętności społecznych i samopo- mocowych, przygotowujących ich do niezależnego życia. Należy podjąć szczególne wysiłki, aby promować edukację i szkolenia dla niepełno- sprawnych dziewcząt i kobiet, zarówno w środowiskach miejskich, jak i wiejskich.

 

29.  Ogólne programy nauczania nauczycieli powinny zawierać przedmiot dotyczący pedagogiki specjalnej w nauczaniu niepełnosprawnych dzieci i młodzieży w szkołach powszechnych.

 

30.   Każdy rząd powinien posiadać krajowy plan szkolenia i zatrudniania od- powiedniej liczby specjalistów w zakresie służby zdrowia, edukacji oraz specjalistów zawodowych w rehabilitacji. Osoby niepełnosprawne powin- ny być rekrutowane na takie szkolenia i miejsca pracy.

 

31.   W takich dziedzinach, jak: edukacja, zatrudnienie, służba zdrowia, usługi socjalne, prawo, architektura i rozwój techniczny, które często występują w różnych aspektach rehabilitacji, profesjonalne programy nauczania po- winny zawierać szkolenia w zakresie praw i potrzeb osób niepełnospraw- nych. Specjaliści w tych dziedzinach powinni być świadomi zasobów do- stępnych dla osób niepełnosprawnych tak, aby te osoby odpowiednio pokierować i zapewnić usługi.

 

32.   Za kluczowe należy uznać odpowiednie technologie, które służą wykorzy- staniu dostępnych zasobów. Mogą one obejmować prosty, powszechnie dostępny sprzęt, jak również technologie komputerowe.

 

E. Promocja zatrudnienia.

 

33.   Osoby niepełnosprawne mają prawo do szkoleń i zatrudnienia na rów- nych warunkach w stosunku do normalnej siły roboczej. Należy zachę- cać, aby w krajach rozwijających się, środowiskowe programy rehabilitacji zawierały elementy zwiększające szanse na lepsze miejsca pracy. Należy zrobić użytek z usług już istniejących dla każdego pracownika w zakresie poradnictwa zawodowego, doradztwa i szkoleń, pośrednictwa pracy, za- trudnienia i usług powiązanych.

 

34.   Powszechne programy rozwoju, które zapewniają kredyty, szkolenia i wy- posażenie dla przedsięwzięć przynoszących dochód, powinny obejmo- wać osoby niepełnosprawne.

 

35.  Możliwości zatrudnienia mogą być promowane przede wszystkim po- przez sposoby odnoszące się do zatrudnienia i standardów płac, dotyczą- cych wszystkich pracowników, i dopiero wtórnie poprzez sposoby oferu- jące specjalne wsparcie i zachęty. Oprócz formalnego zatrudnienia, należy rozszerzyć możliwości zatrudnienia o: samo-zatrudnienie, spółdzielnie oraz inne programy grupowe przynoszące dochód. Tam, gdzie zostały za- inicjowane specjalne państwowe programy zatrudnienia młodych i bez- robotnych, należy nimi objąć również osoby niepełnosprawne. Osoby nie- pełnosprawne powinny być aktywnie rekrutowane i gdy niepełnosprawny kandydat i pełnosprawny kandydat posiadają jednakowe kwalifikacje, po- winien być wybrany kandydat niepełnosprawny.

 

36.  We współpracy z organizacjami pozarządowymi osób niepełnospraw- nych, organizacje pracodawców i pracowników powinny przyjąć politykę, która promuje na równych zasadach szkolenie i zatrudnienie osób niepeł- nosprawnych, w tym kobiet oraz osób pełnosprawnych.

 

37.   Należy przygotować i wdrożyć politykę działań afirmatywnych, aby zwięk- szyć zatrudnienie kobiet niepełnosprawnych. Rządy i organizacje pozarzą- dowe powinny wspierać tworzenie dochodowych projektów, które anga- żują kobiety niepełnosprawne.

 

F. Zapewnienie funduszy.

 

38.   Co do zasady, finansowanie powinno być alokowane w ramach normalne- go sektorowego systemu budżetowania. Może być utworzony państwo- wy fundusz rehabilitacji, który będzie wspierał zatrudnienie i samo-za- trudnienie osób niepełnosprawnych. Fundusz ten może być wykorzystany do pokrycia kosztów szkoleń, wyposażenia i kapitału początkowego.

 

39.   Podobnie, należy utworzyć fundusz, który będzie udzielał kredytów na małe pilotażowe projekty na oddolnym poziomie. Fundusze takie powin- ny być administrowane przy pomocy prostych procedur.

 

G. Promocja świadomości społecznej.

 

40.   Aby zwiększyć zrozumienie przez społeczeństwo praw, potrzeb i poten- cjału osób niepełnosprawnych, należy podjąć wysiłek współpracy z oso- bami niepełnosprawnymi i ich organizacjami oraz rozwinąć i promować przepływ informacji z użyciem środków społecznego przekazu, a zwłasz- cza filmu, telewizji, radia i prasy. W szczególności, informacja na temat wszystkich aspektów życia z niepełnosprawnością powinna być przeka- zana osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom w sposób możliwie jasny i nieskomplikowany.

 

41.   Środowiskowe programy informacyjne powinny obejmować specyficzne strategie zapobiegania niepełnosprawności. Rządowe wysiłki, nakierun- kowane na wczesną identyfikację, interwencję i prewencję, powinny być wzmocnione poprzez świadomość społeczną i społeczne zaangażowanie w programy związane z niepełnosprawnością.

 

42.   Osoby z mentalną niepełnosprawnością (upośledzone umysłowo lub cho- re psychicznie) lub ze sprzężoną niepełnosprawnością, są wśród najbar- dziej napiętnowanych grup obywateli. Mają oni prawo do podejmowania decyzji i ryzyka, kontroli własnego życia oraz do życia w społeczeństwie. Należy respektować i wzmacniać ich status bycia osobą dorosłą, ich zdol- ności i aspiracje poprzez włączanie tych osób w procesy podejmowania decyzji, chociaż wielu z nich, aby być dobrze zrozumiana, może potrzebo- wać indywidualnych rzeczników.

 

43.   Należy przyjąć, że osoby z mentalną i sprzężoną niepełnosprawnością ko- rzystają z edukacji, kształcenia umiejętności i możliwości pracy. Dla wielu z tych osób usługi muszą być indywidualizowane. Należy udzielić pomocy tym osobom i ich rodzinom, aby wypracowali i utrzymali pozytywny styl życia.

 

44.   Światowy Program Akcji powinien być przetłumaczony na wszystkie ję- zyki ojczyste przez działania rządowe. Odpowiednie środki społecznego przekazu powinny wykorzystać pismo Braille, duże litery i wersje uprosz- czone, aby zapewnić jak najszerszą dystrybucję skierowaną do wszystkich obywateli, w tym do osób niepełnosprawnych, ich rodzin, pozarządowych i rządowych organizacji.

 

H. Doskonalenie metodologii rozwoju zasobów ludzkich.

 

45.   Polityka i programy rozwoju ludzkich zasobów dotyczące osób niepeł- nosprawnych powinny być oparte na ocenie ich potrzeb i zasobów, jak również na potencjale istniejących programów rozwoju i usług, zaspaka- jających te potrzeby. Wprowadzane programy powinny podlegać okre- sowemu monitoringowi i w razie potrzeby dokonaniu stosownej korekty tak, aby zapewnić ich efektywne wdrożenie.

 

46.   Na etapie planowania programów należy zastosować kryteria ewaluacji po to, aby można  było ocenić ogólną efektywność w osiąganiu celów danej polityki. Osoby niepełnosprawne powinny odgrywać aktywną rolę w rozwoju kryteriów monitorowania i ewaluacji.

 

47.   Zwiększona uwaga powinna być poświęcona usługom dla osób z niepeł- nosprawnością słuchu, mowy oraz niepełnosprawnością mentalną, inte- lektualną i sprzężoną.

 

48.   Należy zidentyfikować i zaspokoić wymagania szczególnych grup takich, jak: dzieci niepełnosprawne, niepełnosprawne kobiety, niepełnosprawne osoby starsze, niepełnosprawni imigranci i uchodźcy.

 

49.   Organizacje rządowe i pozarządowe powinny wykorzystać ostatnie osią- gnięcia w edukacji, związane z technologiami komunikacyjnymi, znane również jako edukacja na odległość, która została uznana za odpowiednią metodologię rozwoju ludzkich zasobów w dziedzinie niepełnosprawności.

 

50.   W lokalnym użyciu odpowiednich technologii w produkcji takich pozy- cji jak: wózki inwalidzkie, urządzenia protetyczne i pomoce do poruszania się, jak również pomoce do słuchu czy wzroku, należy wziąć pod uwagę techniczne, socjalno-ekonomiczne i kulturowe warunki w poszczegól- nych krajach. Każde kraj powinien mieć państwowy system dostawy po- mocy rehabilitacyjnych.

 

I. Współpraca regionalna i międzynarodowa.

 

51.   Programy szkoleń rozwoju zasobów ludzkich w dziedzinie niepełnospraw- ności powinny być wzmocnione przez wysiłki współpracy na poziomie re- gionu i/lub podregionu. Takie programy powinny być koordynowane za pośrednictwem istniejących międzyrządowych i regionalnych organizacji, łącznie z organizacjami osób niepełnosprawnych.

 

52.   Międzynarodowe projekty rozwoju pomocy powinny zawierać kompo- nent ukierunkowany specyficznie na wspieranie organizacji osób nie- pełnosprawnych i szkoleń ich członków. Dodatkowo, w ramach tych projektów powinny być dostępne możliwości zatrudnienia dla osób niepełnosprawnych.

 

53.   Wszystkie międzynarodowe programy rozwoju pomocy, ukierunkowane na planowanie i rozwój makro-regionu, takie jak w rolnictwie i edukacji, powinny zawierać specyficzny komponent zapewniający uczestnictwo osób niepełnosprawnych w tych programach.

 

54.   Aby zapewnić koordynację i zapobiec duplikacji usług, zarówno na kra- jowym, jak i międzynarodowym poziomie, rządy powinny mocno wspie- rać współpracę z pozarządowymi agencjami w specyficznych obszarach niepełnosprawności.

 

55.   Należy wesprzeć tworzenie powiązań między organizacjami osób niepeł- nosprawnych w krajach rozwiniętych i w krajach rozwijających się. Moż- na organizować wymianę informacji, szkolenia i spotkania, aby zapewnić forum  dla  osób  niepełnosprawnych  do  dzielenia  się  doświadczeniami w strategicznych obszarach. Należy organizować warsztaty i studia przed- miotowe, aby szkolić instruktorów i kadrę zarządzającą organizacjami osób niepełnosprawnych.

 

56.   Wdrażanie tych Wytycznych zależy od efektywnych działań na poziomie krajowym. Działania te powinny być uzupełniane przez wspólny wysiłek na poziomie międzynarodowym, szczególnie ze strony Narodów Zjedno- czonych i jego punktu kontaktowego wdrażania Światowego Programu Akcji na rzecz Osób Niepełnosprawnych oraz odpowiednich organizacji i specjalistycznych agencji Narodów Zjednoczonych. Powinny być w pełni zaangażowane państwowe i międzynarodowe organizacje pozarządowe, a szczególnie organizacje osób niepełnosprawnych.


Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 17.01.2018r.
Stronę odwiedzono 15291358, aktualnie przegląda ją 9 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON