1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

ROZDZIAŁ I. CELE, TŁO OGÓLNE I POJĘCIA

 

1. Cele.

 

1.   Celem  Światowego  Programu  Akcji  na  Rzecz  Osób  Niepełnosprawnych jest popieranie skutecznych środków w zakresie zapobiegania niepełno- sprawności, rehabilitacji, a także realizacji zadań „pełnego uczestnictwa” osób niepełnosprawnych w społecznym życiu i rozwoju oraz „równości”. Oznacza to zapewnienie osobom niepełnosprawnym szans takich samych jak całej ludności oraz ich równy udział w ogólnej poprawie warunków życia stanowiącej rezultat rozwoju społecznego i ekonomicznego. Poję- cia te powinny być stosowane w takim samym zakresie, z równą pilnością we wszystkich krajach, bez względu na stopień ich rozwoju.

 

2. Tło ogólne.

 

2.   Przeszło 500 milionów ludzi na świecie to osoby niepełnosprawne w wyni- ku upośledzeń umysłowych, fizycznych lub sensorycznych. Przysługują im prawa i szansę na równi z wszystkimi innymi istotami ludzkimi. Aż nazbyt często ich życie jest utrudnione na skutek fizycznych i socjalnych barier występujących w społeczeństwie, a ograniczających ich pełne uczestnic- two. Z tej przyczyny miliony dzieci i dorosłych we wszystkich częściach świata pędzi życie nacechowane często segregacją i poniżeniem.

 

3.   Analizę sytuacji osób niepełnosprawnych należy przeprowadzać w kontek- ście różnych poziomów rozwoju ekonomicznego i społecznego oraz od- miennych kultur. Wszędzie jednak ostateczny obowiązek poprawy warun- ków, które prowadzą do upośledzenia, oraz zajęcia się konsekwencjami niepełnosprawności spoczywa na władzach państwowych. Nie zmniejsza to odpowiedzialności ogółu społeczeństwa, jednostek czy też organiza- cji. Rządy powinny jednak przejąć kierownictwo w budzeniu powszechnej świadomości całej ludności co do korzyści dla jednostek i społeczeństwa z włączenia osób niepełnosprawnych w każdą dziedzinę życia społecz- nego, ekonomicznego i politycznego. Rządy muszą również zapewnić, aby ludzie, którzy stali się zależni na skutek ciężkiego upośledzenia, mieli szansę osiągnięcia standardu życia równego poziomowi życia ich współo- bywateli. Organizacje pozarządowe mogą w różny sposób pomagać wła- dzom państwowym – formułując potrzeby, sugerując odpowiednie roz- wiązania i świadcząc usługi uzupełniające poczynania tych władz. Udział wszystkich warstw ludności w zasobach finansowych i materialnych, nie pomijając regionów wiejskich w krajach rozwijających się, może mieć ol- brzymie znaczenie dla osób niepełnosprawnych, przynosząc w rezultacie szerzej rozwinięte usługi komunalne i większe szansę ekonomiczne.

 

4.   W wielu przypadkach upośledzeniom można by zapobiec poprzez podej- mowanie środków zaradczych przeciwko niedożywieniu, zanieczyszcze- niu środowiska, złym warunkom higienicznym, nieodpowiedniej opiece przed – i poporodowej, chorobom spowodowanym złą wodą pitną oraz wszelkiego rodzaju wypadkom. Obejmując cały świat szerokim progra- mem szczepień ochronnych (immunizacji) społeczność międzynarodowa mogłaby dokonać przełomu w walce z takimi chorobami, jak polio (cho- roba Heinego-Medina), tężec, koklusz, błonica, oraz ograniczyć zasięg gruźlicy.

 

5.   W wielu krajach wstępne warunki dla osiągnięcia celów niniejszego progra- mu obejmują rozwój społeczny i ekonomiczny, szerszy zakres usług o cha- rakterze humanitarnym świadczonych całej ludności, redystrybucję zaso- bów i dochodu oraz poprawę standardu życia ludności. Należy dokonać wszelkich starań, aby zapobiec wojnom prowadzącym do zniszczeń, ka- tastrof i nędzy, do głodu, cierpień i chorób, do masowego kalectwa ludzi, a zatem trzeba na wszystkich szczeblach sięgnąć po środki umacniające pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe, załatwiać wszelkie spory mię- dzynarodowe na drodze pokojowej i eliminować wszelkie formy rasizmu i dyskryminacji rasowej w tych krajach, w których dotąd jeszcze istnieją. Pożądane byłoby zalecić wszystkim krajom członkowskim Organizacji Na- rodów Zjednoczonych, aby zmaksymalizowały wykorzystywanie swoich zasobów na cele pokojowe, łącznie z zapobieganiem kalectwu i zaspoka- janiem potrzeb osób niepełnosprawnych. Wszelkie formy pomocy tech- nicznej, które ułatwiają krajom rozwijającym się przybliżenie do realizacji tych celów, mogą wesprzeć wprowadzanie w czyn naszego Programu. Re- alizacja tych zadań będzie jednak wymagać dłuższego okresu starań, pod- czas którego liczba osób niepełnosprawnych może ulec zwiększeniu. Bez skutecznej akcji zapobiegawczej konsekwencje niepełnosprawności będą dodawały przeszkód na drodze do rozwoju. Dlatego jest sprawą ważną, aby do swoich planów rozwoju ogólnego wszystkie narody włączyły bez- pośrednie środki: zapobiegania inwalidztwu, rehabilitacji osób niepełno- sprawnych i wyrównywania ich szans.

 

3. Definicje.

 

6.   Światowa Organizacja Zdrowia, w kontekście doświadczeń ochrony zdro- wia dokonała następujących rozróżnień między pojęciami: ograniczenie, niepełnosprawność i upośledzenie:

  Ograniczenie (impairment): Wszelka utrata lub odstępstwo od normalności struktury lub funkcji psychologicznej, fizjologicznej lub anatomicznej.


 

  Niepełnosprawność (disability): Wszelkie ograniczenie lub brak – wynikający z ograniczenia – zdolności wykonywania jakiejś czynności w sposób lub w zakresie uważanym za normalny dla istoty ludzkiej.

  Upośledzenie (handicap): Niekorzystna dla danej jednostki sytuacja wynikająca z ograniczenia lub niepełnosprawności, która ogranicza lub przeszkadza w pełnieniu roli uznanej dla tej jednostki za normalną, w zależności od jej wieku, płci, czynników społecznych i kulturalnych”1.

 

7.   Upośledzenie jest zatem funkcją stosunku pomiędzy osobami niepełno- sprawnymi a ich otoczeniem. Występuje ono wówczas, kiedy osoby te napotykają na kulturalne, fizyczne albo społeczne bariery, które hamują ich udział w różnych systemach w społeczeństwie, dostępnych dla innych obywateli. Tak więc upośledzenie jest utratą lub ograniczeniem sposob- ności do brania udziału w życiu danej społeczności na równym poziomie z innymi.

 

8.   Ludzie niepełnosprawni nie tworzą grupy jednorodnej. Na przykład ludzie psychicznie chorzy albo umysłowo upośledzeni, osoby z upośledzeniem wzroku, słuchu i mowy, ograniczoną zdolnością poruszania się albo u któ- rych występują nadto tak zwane upośledzenia medyczne – wszyscy oni napotykają na rozmaite bariery różnego rodzaju, które należy przezwycię- żać w różnorodny sposób.

 

9.  Poniższe definicje rozwinęły się z takiej właśnie perspektywy. Odnośne określenia dotyczące przedsięwzięć proponowanych w Światowym Pro- gramie definiowane są jako: zapobieganie, rehabilitacja i wyrównywanie szans.

 

10. Zapobieganie (prewencja) oznacza środki mające na celu zapobieżenie powstaniu psychicznych, fizycznych i sensorycznych ograniczeń (pre- wencja pierwotna) albo, jeżeli ograniczenie takie już nastąpiło, przeciw- działanie jego ujemnym konsekwencjom fizycznym, psychologicznym

i społecznym.

 

11. Rehabilitacja jest zorientowanym na określony cel i ograniczonym w czasie procesem, który powinien umożliwić osobie niepełnosprawnej osiągnię- cie optymalnego poziomu funkcjonalnego – umysłowego, fizycznego i/ albo społecznego – pozwalającego danej osobie na uzyskanie podstaw do zmiany swego życia. Pojęcie to obejmuje środki mające skompenso- wać utratę albo ograniczenie jakiejś funkcji (na przykład przy użyciu po- mocy technicznej) oraz inne środki mające ułatwić przystosowanie lub re- adaptację społeczną.

 

12. Wyrównywanie szans to proces udostępniania wszystkim ogólnych sys- temów występujących w społeczeństwie, takich jak: środowisko fizyczne

i kulturalne, mieszkania i transport, usługi społeczne i zdrowotne, szan- sę kształcenia i pracy, życie kulturalne i społeczne, łącznie ze sportem i rekreacją.

 

4. Zapobieganie.

 

13. Sprawą zasadniczą dla zredukowania występowania ograniczeń i niepeł- nosprawności jest strategia zapobiegania. Główne elementy takiej stra- tegii będą się różnić w zależności od stanu rozwoju danego kraju i są następujące:

a.  Najważniejsze środki zapobiegania występowaniu ograniczeń: unika- nie wojny; poprawa oświatowego, ekonomicznego i społecznego sta- tusu grup najmniej uprzywilejowanych; identyfikacja rodzajów upośle- dzenia i ich przyczyn w obrębie określonych obszarów geograficznych; wprowadzanie specyficznych środków interwencyjnych poprzez prak- tykę odpowiedniego, lepszego odżywiania; poprawa służby zdrowia, wczesna wykrywalność i diagnozowanie; opieka przed – i popołogowa; oświata medyczna łącznie z edukacją pacjenta i lekarza; planowanie rodziny; ustawodawstwo i uregulowania (prawne); modyfikacja stylu życia; selektywne usługi w zakresie zatrudnienia; szkolenie dotyczące zagrożeń  środowiskowych;  wychowywanie  lepiej  poinformowanych i silniejszych rodzin i społeczności.

b.  W miarę rozwoju, stare niebezpieczeństwa zostają zredukowane, a za- czynają występować nowe. Te zmieniające się warunki wymagają zmiany strategii, jak np. interwencyjne programy żywieniowe – ukie- runkowania na specyficzne grupy w społeczeństwie narażone na ryzy- ko związane z brakiem witaminy A; lepsza opieka medyczna dla osób w starszym wieku; szkolenie i przepisy mające na celu zmniejszenie licz- by wypadków w przemyśle, rolnictwie, na drogach i w domu; kontrola zanieczyszczania środowiska oraz stosowania bądź nadużywania nar- kotyków i alkoholu. W związku z tym należy poświęcić należytą uwagę strategii WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) pod hasłem „Zdrowie dla wszystkich w roku 2000” poprzez podstawową opiekę zdrowotną.

 

14. Powinno się podejmować środki mające na celu możliwie jak najwcześniej- sze wykrywanie symptomów i oznak upośledzeń, po czym natychmiast powinna następować konieczna akcja lecznicza albo zaradcza, która może zapobiec niepełnosprawności lub przynajmniej zredukować ją w znacz- nym stopniu, a często przeszkodzić w jej przerodzeniu się w stan trwa- ły. Dla wczesnego wykrywania ważne jest zapewnienie odpowiedniego

 

szkolenia i orientacji rodzin oraz technicznej pomocy dla nich przez me- dyczne służby społeczne.

 

5. Rehabilitacja.

 

15. Rehabilitacja obejmuje zwykle następujące rodzaje usług:

a.  Wczesne wykrywanie, diagnoza i interwencja.

b.  Opieka medyczna i leczenie.

c.   Socjalne, psychologiczne oraz inne rodzaje doradztwa i pomocy.

d.  Szkolenie w zakresie samoobsługi, łącznie z poruszaniem się, komunikacją i czynnościami życia codziennego, przy użyciu w razie potrzeb specjalnych urządzeń, np. dla osób z upośledzeniem słuchu, wzroku i dla upośledzonych umysłowo.

e.  Zapewnienie środków technicznych i ułatwiających poruszanie się oraz innych urządzeń.

f.   Usługi w zakresie kształcenia specjalnego.

g.  Usługi rehabilitacji zawodowej (łącznie z poradnictwem zawodowym), szkolenie zawodowe, zatrudnienie w zakładach otwartych lub pracy chronionej.

h.  Kontynuacja opieki (follow-up).

 

16. Przy wszelkich poczynaniach rehabilitacyjnych należy kłaść nacisk na moż- liwości jednostki, której integralność i godność osobistą należy szanować. Maksymalną  uwagę  należy  poświęcić  procesowi  normalnego  rozwo- ju i dojrzewania dzieci niepełnosprawnych. Powinno się wykorzystywać zdolność dorosłych osób niepełnosprawnych do wykonywania pracy i in- nych czynności.

 

17. Rodziny osób niepełnosprawnych i ich otoczenie mogą spełnić wielką rolę rehabilitacyjną. Przy udzielaniu pomocy osobom niepełnosprawnym należy dokładać wszelkich starań, aby utrzymywać ich rodziny razem, umożliwić im życie w ich społecznościach oraz popierać grupy rodzin- ne i społeczne, które pracują w tym kierunku. W planowaniu programów rehabilitacji i pomocy zasadniczą sprawą jest uwzględnienie zwyczajów i struktur rodziny i danej społeczności oraz popieranie ich zdolności reago- wania na indywidualne potrzeby osoby niepełnosprawnej.

 

18. Świadczenia dla osób niepełnosprawnych powinno się zapewniać, o ile to możliwe, w ramach istniejących socjalnych, zdrowotnych, oświato- wych i dotyczących pracy struktur danego społeczeństwa. Obejmują one: wszystkie szczeble opieki zdrowotnej; wykształcenie podstawowe, średnie i wyższe; ogólne programy szkolenia zawodowego i zatrudnienia; środki zabezpieczenie społecznego i służby socjalne. Świadczenia rehabilitacyjne

 

mają ułatwić uczestnictwo osób niepełnosprawnych w zwykłych dla da- nej społeczności usługach i działaniach. Rehabilitacja powinna odbywać się w środowisku naturalnym, przy poparciu służb i instytucji specjalnych mających swą bazę w społeczeństwie. Należy unikać tworzenia dużych in- stytucji. Instytucje wyspecjalizowane, tam gdzie są one potrzebne, powin- ny być organizowane tak, aby zapewnić wczesną i trwałą integrację osób niepełnosprawnych ze społeczeństwem.

 

19. Programy  rehabilitacji  powinny  umożliwiać  osobom  niepełnosprawnym branie udziału w projektowaniu i organizowaniu usług, które one same i ich rodziny uważają za potrzebne. Uczestniczenie osób niepełnospraw- nych w podejmowaniu decyzji dotyczących ich rehabilitacji powinno być przewidziane procedurą w ramach systemu. Jeżeli tacy ludzie, jak osoby z poważnymi schorzeniami umysłowymi, mogą nie być zdolni do nale- żytego reprezentowania samych siebie przy decyzjach mających wpływ na ich życie – w planowaniu i podejmowaniu takich decyzji powinni brać udział członkowie ich rodzin albo prawnie określone osoby.

 

20. Należy zwiększyć wysiłki celem rozwoju usług rehabilitacyjnych zintegro- wanych z innymi świadczeniami i uczynić je bardziej dostępnymi. Nie po- winny one opierać się na importowanym kosztownym sprzęcie, surow- cach i technologii. Transfer technologii pomiędzy krajami powinien być wzmagany i koncentrowany na metodach, które są funkcjonalne i dotyczą powszechnych warunków.

 

6. Wyrównywanie szans.

 

21. Aby osiągnąć cele „pełnego uczestnictwa i równości”, nie wystarczają środ- ki rehabilitacyjne dotyczące indywidualnej osoby niepełnosprawnej. Doświadczenie wskazuje, że to głównie środowisko determinuje skutki ograniczenia czy niepełnosprawności odczuwane w życiu codziennym jednostki. Człowiek jest upośledzony, jeżeli odbiera się mu szansę ogól- nie dostępne w społeczeństwie, które potrzebne są do urzeczywistnienia zasadniczych elementów życia, łącznie z życiem rodzinnym, oświatą, za- trudnieniem, mieszkaniem, zabezpieczeniem finansowym i osobistym, uczestnictwem w grupach społecznych i politycznych, działalnością reli- gijną, stosunkami intymnymi i seksualnymi, dostępem do instytucji pu- blicznych, swobodą poruszania się i ogólnym stylem życia codziennego.

 

22. Społeczeństwa  niekiedy  zaspokajają  potrzeby  tylko  tych  osób,  które w pełni dysponują swymi zdolnościami fizycznymi i umysłowymi. Nale- ży uznać fakt, że – pomimo wysiłków prewencyjnych – zawsze istnieć bę- dzie pewna liczba ludzi z ograniczeniami lub niepełnosprawnych, zatem

 

społeczeństwa muszą identyfikować i usuwać przeszkody w ich pełnym uczestnictwie. Dlatego też – ilekroć jest to możliwe z punktu widzenia pedagogiki – kształcenie powinno odbywać się w zwykłym systemie szkolnym, praca powinna być zapewniona poprzez zatrudnienie otwar- te, a mieszkania udostępniane na zasadach powszechnie przyjętych dla ludności. Obowiązkiem każdego rządu jest zapewnienie, aby korzyści płynące z programów rozwoju docierały również do obywateli niepełno- sprawnych. Środki służące temu celowi powinny stanowić część składową ogólnego procesu planowania i struktury administracyjnej każdego spo- łeczeństwa. Dodatkowe usługi, jakich osoby niepełnosprawne mogłyby potrzebować, powinny w miarę możności stanowić część ogólnych usług w danym kraju.

 

23. Powyższe  zasady dotyczą nie tylko samych władz państwowych. Wszy- scy mający wpływ na zarządzanie jakiegokolwiek rodzaju przedsiębior- stwem powinni udostępniać je ludziom niepełnosprawnym. Dotyczy to agencji publicznych na różnych szczeblach, organizacji pozarządowych, przedsiębiorstw i poszczególnych jednostek. Dotyczy to również szczebla międzynarodowego.

 

24. Ludzie z trwałą niepełnosprawnością, którzy do życia możliwie normalne- go, zarówno w domu, jak i w obrębie ich społeczności potrzebują pomo- cy w postaci usług komunalnych, przyrządów i sprzętu – powinni mieć dostęp do takich świadczeń. Osoby żyjące razem z takimi niepełnospraw- nymi i pomagające im w czynnościach życia codziennego powinny same otrzymywać wszelką pomoc, która umożliwiłaby im odpoczynek i odprę- żenie oraz zajęcie się własnymi potrzebami.

 

25. Zasada równych praw dla osób niepełnosprawnych i zdrowych zawiera stwierdzenie, że potrzeby każdej bez wyjątku jednostki mają jednakowe znaczenie oraz muszą stanowić podstawę dla planowania dotyczącego społeczeństw i że trzeba wszelkie zasoby wykorzystywać w taki sposób, aby zapewnić jednakową szansę uczestnictwa dla każdej jednostki. Po- lityka wobec osób niepełnosprawnych powinna zapewnić im dostęp do wszelkich usług w środowisku.

 

26. Ponieważ osoby niepełnosprawne posiadają równe prawa, mają one rów- nież równe zobowiązania. Ich obowiązkiem jest branie udziału w budo- wie społeczeństwa. Społeczeństwa muszą podnieść poziom oczekiwań w odniesieniu do osób niepełnosprawnych, a czyniąc tak – mobilizować ich pełne możliwości przemian społecznych. Oznacza to między innymi, że młodym niepełnosprawnym osobom trzeba zapewnić szansę rozwoju osobistego i zawodowego, a nie tylko renty inwalidzkie i pomoc publiczną.


 

27. Powinno  się  oczekiwać,  że  osoby  niepełnosprawne  spełnią  swoją  rolę w społeczeństwie i wykonają swoje zobowiązania jako osoby dorosłe. Obraz  osób  niepełnosprawnych  zależy  od  postaw  społecznych  opar- tych na różnych czynnikach, które mogą stanowić największe przeszko- dy w uczestnictwie i równości. Dostrzegamy kalectwo, ujawniane przez białą laskę, kule, aparaty słuchowe czy wózki inwalidzkie, a nie samą oso- bę. Trzeba skupić uwagę na możliwościach, a nie na upośledzeniach osób niepełnosprawnych.

 

28. Na całym świecie osoby niepełnosprawne zaczęły zrzeszać się w organiza- cjach, które broniąc ich praw wywierają wpływ na ludzi podejmujących decyzje w rządach i wszystkich warstwach społeczeństwa. Rola tych or- ganizacji polega między innymi na wyrażaniu własnych opinii, identyfi- kowaniu i zgłaszaniu istotnych potrzeb, wyrażaniu poglądów co do prio- rytetów, ocenie usług oraz postulowaniu zmian i budzeniu powszechnej świadomości. Pomagając w samorozwoju organizacje te stwarzają oso- bom niepełnosprawnym możliwość rozwijania umiejętności negocjacyj- nych i zdolności organizacyjnych, wzajemnej pomocy, wymiany informa- cji, a często i umiejętności oraz szans zawodowych. Wobec ogromnego znaczenia tych organizacji należy koniecznie popierać ich rozwój.

 

29. Osoby upośledzone umysłowo zaczynają obecnie domagać się prawa do własnego głosu i brania udziału w podejmowaniu decyzji i dyskusjach. Na- wet osoby o ograniczonych zdolnościach komunikowania się okazały się zdolne do wyrażania swojego punktu widzenia. W tym względzie mogą się one wiele nauczyć od ruchu na rzecz obrony własnych praw osób z in- nymi ułomnościami. Rozwój w tym kierunku należy popierać.

 

30. Należy  gromadzić  i  rozpowszechniać  informacje  w  celu  poprawy  sytu- acji osób niepełnosprawnych. Należy starać się o współpracę wszystkich publicznych środków masowego przekazu, aby przy ich udziale szerzyć zrozumienie dla praw osób niepełnosprawnych, tak pośród całego spo- łeczeństwa, jak i samych osób niepełnosprawnych, co pozwoli uniknąć utrwalania tradycyjnych stereotypów i uprzedzeń.

 

7. Koncepcje przyjęte w systemie Organizacji Narodów

Zjednoczonych.

 

31. Karcie  Narodów  Zjednoczonych  wielkie  znaczenie  przywiązuje  się  do umacniania zasad pokoju, wiary w prawa i podstawowe swobody, w god- ność i wartość ludzkiej istoty i popierania sprawiedliwości społecznej.

 

32. Deklaracja Praw Człowieka potwierdza prawa wszystkich ludzi, bez jakich- kolwiek rozróżnień, do: małżeństwa; posiadania własności osobistej; rów- nego dostępu do usług publicznych; zabezpieczenia społecznego; reali- zacji społecznych, ekonomicznych i kulturalnych praw. Międzynarodowe Konwencje Praw Człowieka2, Deklaracja Praw Osób Umysłowo Upośledzo- nych3  oraz Deklaracja Praw Osób Niepełnosprawnych4  dają szczególny wyraz zasadom zawartym w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

 

33. Deklaracja o Społecznym Postępie i Rozwoju głosi potrzebę ochrony praw osób upośledzonych pod względem fizycznym i umysłowym i zapewnie- nia im opieki i rehabilitacji. Gwarantuje ona każdemu prawo i szansę na użyteczną i produktywną pracę.

 

34. W ramach Sekretariatu ONZ szereg komórek prowadzi działalność powią- zaną z powyższymi koncepcjami, a także ze Światowym Programem Akcji. Należą do nich: Wydział Praw Człowieka, Departament Międzynarodowych Spraw Ekonomicznych i Socjalnych, Departament Technicznej Współpra- cy dla Rozwoju, Departament Informacji Publicznej, Wydział Narkotyków oraz Konferencja ONZ ds. Handlu i Rozwoju. Ważną rolę odgrywają rów- nież regionalne komisje: Komisja Ekonomiczna dla Afryki w Addis Abebie (Etiopia), Komisja Ekonomiczna dla Europy w Genewie (Szwajcaria), Komi- sja Ekonomiczna dla Ameryki Łacińskiej w Santiago (Chile), Ekonomiczna i Społeczna Komisja dla Azji i Regionu Pacyfiku w Bangkoku (Tailandia), Komisja Ekonomiczna dla Azji Zachodniej w Bagdadzie (Irak).

 

35. Inne  organizacje  i  programy  Narodów  Zjednoczonych  podjęły  uchwały dotyczące problemów rozwoju, które będą miały znaczenie dla realizacji Światowego Programu Akcji na Rzecz Osób Niepełnosprawnych. Obejmu- ją one:

a.  Mandat  zawarty  w  rezolucji  Zgromadzenia  Ogólnego  nr  3405   (XXX) o Nowych Wymiarach we Współpracy Technicznej, która zaleca Progra- mowi Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP), między innymi, aby wziął pod uwagę znaczenie dotarcia do najuboższych i najbardziej za- grożonych sektorów społeczeństwa przy rozpatrywaniu wniosków rzą- dowych  dotyczących  pomocy  przy  zaspokajaniu  ich  najpilniejszych i najbardziej krytycznych potrzeb oraz koncepcji technicznej współpra- cy pomiędzy krajami rozwijającymi się.

b.  Koncepcja przyjęta przez Fundusz ONZ na Rzecz Pomocy Dzieciom (UNI-CEF)  dotycząca  świadczeń  dla  wszystkich  dzieci  oraz  przyjęta w 1980 r. przez tę organizację strategia umacniania rodziny i środków społecznych  celem  niesienia  pomocy  dzieciom  niepełnosprawnym w ich środowisku naturalnym.

 

c.   Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców (UNHCR) z jego pro- gramem pomocy dla niepełnosprawnych uchodźców.

d.  Agencja ONZ Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UN-RWA), która zajmuje się, między innymi, zapobieganiem inwalidz- twu pośród uchodźców palestyńskich i ograniczaniem społecznych i fi- zycznych barier, na jakie napotykają niepełnosprawni członkowie lud- ności uchodźczej.

e.  Koncepcje dotyczące specyficznych środków dla osób niepełnospraw- nych w zakresie gotowości na wypadek katastrof i zapobiegania ich skutkom oraz zapobiegania trwałemu kalectwu w wyniku urazów czy leczenia w okresie katastrof – wysuwane przez Biuro Koordynatora ONZ ds. Ulżenia Ofiarom Katastrof (UNDRO).

f.   Centrum ONZ ds. Osadnictwa (UNCHS) zajmujące się barierami fizycz- nymi i ogólnym dostępem do środowiska fizycznego5.

g. Organizacja NZ ds. Rozwoju Przemysłu (UNIDO); działalność UNIDO obejmuje m.in. produkcję leków i środków leczniczych – ważnych dla zapobiegania niepełnosprawności oraz produkcję pomocy technicz- nych dla osób niepełnosprawnych.

 

36. Agencje wyspecjalizowane w systemie ONZ, które są zaangażowane w po- pieraniu, niesieniu pomocy i realizacji działalności terenowej, mogą po- szczycić się wieloma osiągnięciami w pracy dla osób niepełnosprawnych. Programy zapobiegania inwalidztwu, żywienia, higieny, szkolenia nie- pełnosprawnych dzieci i dorosłych, szkolenia zawodowego, zatrudniania i inne pozwoliły nagromadzić wiele doświadczeń i wiadomości praktycz- nych, które otwierają możliwości dla dalszych osiągnięć, a równocześnie umożliwiają wymianę tych doświadczeń z organizacjami rządowymi i po- zarządowymi, które zajmują się sprawami osób niepełnosprawnych. Są to:

a.  Strategia zasadniczych potrzeb oraz zasady ustalone przez Międzyna- rodową Organizację Pracy (ILO) w zaleceniu nr 99 z 1955 r. w sprawie rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych.

b.  Organizacja NZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), która kładzie nacisk na istotne relacje między żywieniem a niepełnosprawnością.

c.  Koncepcja przystosowania w zakresie oświaty, zalecana przez grupę ekspertów Organizacji NZ ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO), doty- cząca szkolenia osób niepełnosprawnych, uzupełniona przez dwie wio- dące zasady zawarte w Deklaracji z Sundberg6:

1. osoby  niepełnosprawne  powinny  otrzymywać  od  społeczeństwa świadczenia przystosowane do ich specyficznych potrzeb osobistych;

2. poprzez decentralizację i właściwą organizację usług potrzeby osób niepełnosprawnych powinny być brane pod uwagę i zaspokajane w obrębie społeczności, do której osoby te należą.

 

d.  Ogłoszony przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) program zdro- wia dla wszystkich w 2000 r. (oraz wiążąca się z nim zasada podstawo- wej opieki zdrowotnej), poprzez który państwa członkowskie WHO zo- bowiązały się już do zapobiegania chorobom i urazom wiodącym do niepełnosprawności. Koncepcja opracowana przez Międzynarodową Konferencję nt. Podstawowej opieki zdrowotnej w Ałma-Acie w 1978 r. oraz zastosowanie tej koncepcji do aspektów zdrowotnych dotyczą- cych niepełnosprawności ujęte zostały w zasadach polityki Światowej Organizacji Zdrowia w tym względzie, zaaprobowanych przez Świato- we Zgromadzenie Zdrowia (WHA) w 1978 r.

e.  Uchwalone przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilne- go (ICAO) zalecenia dla jej państw członkowskich dotyczące urządzeń ułatwiających poruszanie się niepełnosprawnych pasażerów.

f.  Uchwalone przez Komitet Wykonawczy Światowego Związku Pocz- towego (UPU) zalecenie, w którym zachęca się wszystkie krajowe ad- ministracje pocztowe do ułatwień dostępu do ich placówek osobom niepełnosprawnym.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 17.01.2018r.
Stronę odwiedzono 15291357, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON