1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

II. KLUCZOWE OBSZARY RÓWNOPRAWNEGO UCZESTNICTWA

Zasada 5. Dostępność

Państwa powinny zdawać sobie sprawę z ogromnego znaczenia problemu do- stępności w procesie wyrównywania szans we wszystkich sferach życia spo- łecznego. Wobec  osób  dotkniętych  jakąkolwiek  formą  niepełnosprawności,

 

Państwa powinny (a) inicjować programy działania zmierzające  do udostęp- nienia im środowiska fizycznego; i (b)  wprowadzić  rozwiązania ułatwiające dostęp do informacji i środków komunikacji międzyludzkiej.

 

(a) Dostęp do środowiska fizycznego

 

1.   Państwa  powinny  inicjować  programy  działania  zmierzające  do  usuwa- nia przeszkód utrudniających uczestnictwo i poruszanie się w środowisku fizycznym. Działania   te   powinny mieć na względzie rozwój standardów i wytycznych oraz stanowienie prawa zapewniającego dostępność w róż- nych sferach życia, na przykład: we własnych mieszkaniach, obiektach uży- teczności publicznej, komunikacji miejskiej i innych środkach transportu, na ulicach i innych miejscach środowiska zewnętrznego.

 

2.   Państwa powinny zapewnić architektom, inżynierom budowlanym i innym osobom, profesjonalnie związanym z projektowaniem i kreowaniem  śro- dowiska fizycznego, dostęp do odpowiedniej informacji dotyczącej polityki w zakresie niepełnosprawności oraz do rozwiązań zapewniających osobom niepełnosprawnym swobodny dostęp do środowiska fizycznego.

 

3.   Wymagania dotyczące dostępności powinny być uwzględnione już w po- czątkowej fazie projektowania i kreowania środowiska fizycznego.

 

4.   Standardy i normy dostępności, już w momencie ich tworzenia, powinny być konsultowane z organizacjami osób niepełnosprawnych. Organizacje te powinny, również na własnym  terenie, brać udział w początkowej fazie planowania obiektów użyteczności publicznej, celem zapewnienia maksy- malnie łatwego dostępu do nich.

 

(b) Dostęp do informacji i środków komunikacji międzyludzkiej

 

5.   Osoby niepełnosprawne oraz tam, gdzie jest to uzasadnione, ich rodziny, sprzymierzeńcy i obrońcy praw, powinni w każdym momencie mieć dostęp do pełnej informacji na temat diagnozy, przysługujących im praw oraz do- stępnych służb, świadczeń i programów działania. Informacja taka powinna być przedstawiona w sposób dostępny i zrozumiały dla tych osób.

 

6.   Państwa powinny rozwijać strategie zapewniające dostęp do informacji i publikacji różnym grupom osób niepełnosprawnych. By ułatwić ten do- stęp osobom o słabym wzroku konieczne są wydawnictwa i publikacje dru- kowane dużą czcionką lub w alfabecie Braille’a, taśmoteki i inne odpowied- nie urządzenia. Podobnie, należy korzystać z odpowiednich technologii


 

celem ułatwienia dostępu do informacji słownej osobom o słabym słuchu lub mającym trudności z rozumieniem.

 

7.   Należy zwrócić większą uwagę na posługiwanie się językiem migowym w edukacji dzieci niesłyszących, wśród ich rodzin i wspólnot. Konieczne jest także przygotowanie tłumaczy języka migowego, którzy mogliby świad- czyć usługi ułatwiające porozumiewanie się pomiędzy osobami niesłyszą- cymi i innymi ludźmi.

 

8.   Należy  również zwrócić uwagę na potrzeby pozostałych  osób  mających trudności  w  porozumiewaniu się.

 

9.   Państwa powinny zachęcać media, zwłaszcza telewizję, radio i prasę, by sta- rały się bardziej udostępniać swoje programy osobom niepełnosprawnym.

 

10. Państwa powinny zagwarantować, aby informacja komputerowa i systemy usług oferowane całemu społeczeństwu były, bądź już od początku kon- struowane z myślą o niepełnosprawnych użytkownikach, bądź adaptowa- ne do ich potrzeb.

 

11. W pracach nad rozwiązaniami zmierzającymi do udostępnienia usług infor- macyjnych należy konsultować się z organizacjami osób niepełnosprawnych.

 

Zasada 6. Edukacja

 

Państwa powinny brać pod uwagę zasadę równych szans w zakresie edukacji podstawowej, średniej i wyższej, o charakterze integracyjnym, dla niepełno- sprawnych   dzieci, młodzieży i dorosłych. Państwa powinny zagwarantować, by kształcenie osób niepełnosprawnych stanowiło integralną część systemu oświaty.

 

1.  Naczelne władze oświatowe odpowiadają za edukację osób niepełno- sprawnych w warunkach integracji. Nauczanie osób niepełnosprawnych powinno być integralną częścią ogólnokrajowych  planów  oświatowych oraz być uwzględniane przy opracowywaniu programów szkolnych i orga- nizacji szkół.

 

2.   Nauczanie w normalnych szkołach wymaga obecności tłumacza oraz zor- ganizowania innych, niezbędnych form pomocy. Konieczne jest zapewnie- nie dostępności oraz zorganizowanie służb wspierających, dostosowanych do potrzeb osób o różnych rodzajach niepełnosprawności.

 

3.   Grupy zrzeszające rodziców oraz organizacje osób niepełnosprawnych po- winny być zaangażowane w proces kształcenia na wszystkich poziomach.

 

4.  W Państwach, gdzie nauczanie jest obowiazkowe, należy je zapewnić wszystkim dziewczętom i chłopcom bez względu na rodzaj i poziom nie- pełnosprawności, a więc z uwzględnieniem najcięższych przypadków.

 

5.   Należy zwrócić szczególną uwagę na następujące grupy osób: (a) bardzo małe dzieci niepełnosprawne;

(b) niepełnosprawne dzieci w wieku przedszkolnym; (c) niepełnosprawni dorośli, zwłaszcza kobiety.

 

6.   Aby zapewnić edukację osobom niepełnosprawnym w normalnych szko- łach  Państwa powinny:

(a) posiadać jasno sprecyzowaną politykę, która byłaby rozumiana i akcep- towana na terenie szkoły i w obrębie szerszej społeczności;

(b) zezwolić na elastyczność programów szkolnych,   na wprowadzanie do nich uzupełnień i dokonywanie adaptacji;

(c) wspierać nauczycieli, m.in. poprzez dostarczanie wartościowych mate- riałów szkoleniowych oraz prowadzenie systematycznych szkoleń.

 

7.   Nauczanie integracyjne i programy działań w otwartym środowisku (com- munity-based) powinny być traktowane jako podejścia komplementarne, zapewniające oszczędny i wydajny system kształcenia i szkolenia osób nie- pełnosprawnych.  Krajowe  programy  rehabilitacji  środowiskowej  powin- ny zachęcać społeczności lokalne do wykorzystania i rozwijania własnych zasobów w celu organizowania na własnym terenie nauczania dla osób niepełnosprawnych.

 

8.   W sytuacjach, gdy ogólny system oświaty nie w pełni zaspokaja potrzeby wszystkich osób niepełnosprawnych, należy zastanowić się nad wprowa- dzeniem nauczania specjalnego. Jego celem powinno być przygotowanie uczniów do nauki w ogólnym systemie szkolnym. Jakość nauczania specjal- nego powinna odpowiadać tym samym standardom  i ambicjom, jakimi kieruje się nauczanie ogólne i być z  nią ściśle powiązana.  Warunkiem mi- nimalnym jest to, by środki finansowe przeznaczone na naukę uczniów nie- pełnosprawnych były proporcjonalnie takie same, jak środki przeznaczone na naukę pozostałych uczniów. Państwa  powinny  dążyć  do  stopniowej integracji specjalnych  usług  edukacyjnych z głównym nurtem edukacji. Trzeba jednak przyznać, że w pewnych przypadkach nauczanie specjalne może być aktualnie uznane za najbardziej odpowiednią formę kształcenia niektórych niepełnosprawnych uczniów.


 

9.   Ze względu na szczególne potrzeby w zakresie porozumiewania się osób niesłyszących oraz niesłyszących i niewidomych jednocześnie ich naucza- nie powinno raczej odbywać się w specjalnych szkołach lub w wyodrębnio- nych klasach szkół normalnych. W początkowej fazie zwłaszcza, trzeba po- łożyć szczególny nacisk na nauczanie uwrażliwione na kontekst kulturowy, co zaowocuje wyrobieniem sprawności w porozumiewaniu się i zwiększe- niem niezależności osób niesłyszących oraz niesłyszących i jednocześnie niewidomych .

 

Zasada 7. Zatrudnienie

 

Państwa powinny uznać zasadę, że należy wzmocnić pozycję osób niepełno- sprawnych tak, aby zaczęły one egzekwować swoje prawa, zwłaszcza w dzie- dzinie zatrudnienia. Zarówno na obszarach wiejskich jak i miejskich powinny one posiadać równe szanse wykonywania pożytecznego i satysfakcjonującego finansowo zajęcia na otwartym rynku pracy.

 

1.   Prawo i przepisy w dziedzinie zatrudnienia nie mogą dyskryminować osób niepełnosprawnych ani czynić trudności w ich zatrudnianiu.

 

2.   Państwa powinny aktywnie wspierać  integrację osób niepełnosprawnych na otwartym rynku pracy. Aktywne wsparcie powinno przejawiać się po- przez  różnorodność  podjętych  działań,  takich  jak  szkolenia  zawodowe, systemy motywacyjne,  zatrudnienie  zastrzeżone lub przeznaczone dla określonych osób, pożyczki lub kredyty dla małego biznesu, wyłączne kon- trakty lub uprawnienia do produkcji uprzywilejowanej,  ulgi  podatkowe, udogodnienia kontraktowe lub inna techniczna czy finansowa pomoc dla zakładów zatrudniających osoby niepełnosprawne. Państwa powinny tak- że zachęcać pracodawców do wprowadzania odpowiednich zmian umożli- wiających zatrudnienie osób niepełnosprawnych.

 

3.   Państwowe programy działań powinny obejmować:

(a) działania nastawione na projektowanie i przystosowywanie stanowisk pracy oraz terenów wokół zakładów pracy tak, aby były dostępne dla osób o różnych rodzajach niepełnosprawności;

(b) popieranie  wykorzystywania  nowych  technologii  oraz  projektowania i produkcji urządzeń pomocniczych, narzędzi, wyposażenia oraz środków ułatwiających dostęp do takiego wyposażenia, co umożliwi osobom niepełnosprawnym zdobycie i utrzymanie pracy;

(c) organizowanie odpowiednich szkoleń, szukanie miejsc pracy oraz ciągłe wspieranie, np. poprzez osobistego asystenta i tłumacza.

 

4.   Państwa powinny inicjować i wspierać kampanie nastawione na podno- szenie poziomu świadomości społecznej, aby zmienić negatywne postawy i uprzedzenia wobec niepełnosprawnych pracowników.

 

5.   Państwa, pełniące rolę pracodawcy w sektorze publicznym, powinny stwa- rzać warunki sprzyjające zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w tym sektorze.

 

6.   Państwa  oraz organizacje pracowników i pracodawców powinny współ- pracować celem zagwarantowania polityki równego naboru i promocji, wa- runków zatrudnienia i stawek płacowych oraz zagwarantowania środków na poprawę bezpieczeństwa pracy, w celu zapobiegania wypadkom i ura- zom, a także środków na rehabilitację pracowników cierpiących na prze- wlekłe choroby zawodowe.

 

7.  Nadrzędnym celem powinno być zawsze zatrudnianie osób niepełno- sprawnych na otwartym rynku pracy. Dla osób niepełnosprawnych, których potrzeb nie da się w ten sposób zaspokoić, alternatywą powinny być małe zakłady pracy chronionej lub zatrudnienie wspomagane. Programy tego typu należy oceniać pod względem ich trafności i skuteczności w tworze- niu możliwości zatrudniania osób niepełnosprawnych.

 

8.   Należy podjąć działania, aby włączyć osoby niepełnosprawne  do  progra- mów  szkoleniowych i zatrudnienia w sektorze prywatnym.

 

9.   Państwa, organizacje pracowników i pracodawcy powinni współpracować z organizacjami osób niepełnosprawnych, aby wykorzystać wszystkie moż- liwości szkolenia  i zatrudnienia, z uwzględnieniem ruchomego czasu pra- cy, pracy w niepełnym wymiarze, podziału obowiązków, pracy na własny rachunek, opiekunów w pracy dla osób niepełnosprawnych.

 

Zasada 8. Środki utrzymania i zabezpieczenie socjalne

 

Państwa są odpowiedzialne za bezpieczeństwo socjalne i zapewnienie środ- ków utrzymania osobom niepełnosprawnym.

 

1.   Państwa powinny zagwarantować odpowiednie wsparcie finansowe w po- staci dodatku do dochodu osobom niepełnosprawnym, które z powodu niepełnosprawności lub czynników związanych z niepełnosprawnością utraciły czasowo pracę, utraciły część swego dochodu lub nie zaoferowano im zatrudnienia. Państwa powinny zagwarantować, by wsparcie finansowe obejmowało koszty wynikające z niepełnosprawności, ponoszone przez osoby niepełnosprawne i ich rodziny.

 

2.   W krajach, w których już istnieją, lub są w trakcie opracowywania, systemy zabezpieczeń socjalnych, ubezpieczeń społecznych lub inne systemy po- mocy społecznej, należy sprawdzić, czy systemy te nie wyłączają lub nie dyskryminują osób niepełnosprawnych.

 

3.   Państwa powinny także zagwarantować dodatek do dochodu i zabezpie- czenie socjalne opiekunom osób niepełnosprawnych.

 

4.   Systemy  zabezpieczenia  socjalnego powinny stwarzać bodźce stymulują- ce osoby niepełnosprawne w kierunku samodzielnego wypracowania przez nich dochodu. Systemy te powinny same organizować lub wnosić wkład w organizowanie,  rozwój i finansowanie szkolenia zawodowego  oraz  po- magać przy wyszukiwaniu miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych.

 

5.  Programy zabezpieczenia socjalnego powinny także stymulować osoby niepełnosprawne do poszukiwania zatrudnienia aby stworzyć lub przywró- cić im możliwość zarobkowania.

 

6.   Dodatek  do dochodu powinien być wypłacany tak długo i w takiej formie, by nie zniechęcać  osoby niepełnosprawnej do poszukiwania pracy. Doda- tek do dochodu należy zmniejszyć lub znieść dopiero wówczas, gdy osoba niepełnosprawna będzie otrzymywać odpowiedni i wystarczający dochód.

 

7.   Państwa, w których zabezpieczenie społeczne jest w dużym stopniu finan- sowane przez sektor prywatny, powinny zachęcać środowiska lokalne, or- ganizacje społeczne i rodziny do działań samopomocowych i stymulowania osób niepełnosprawnych, by podejmowały pracę lub działania pokrewne.

 

Zasada 9. Życie rodzinne i  integralność osobista

 

Państwa  powinny  promować  pełne  uczestnictwo  osób  niepełnosprawnych w  życiu  rodzinnym.  Powinny  promować  prawo  do  integralności  osobistej i  zagwarantować,  by  prawo  nie  dyskryminowało  osób  niepełnosprawnych ze względu na związki seksualne, małżeństwo i rodzicielstwo.

 

1.   Należy  umożliwić  osobom niepełnosprawnym życie we własnej rodzinie. Państwa   powinny zalecać włączanie do poradnictwa rodzinnego zagadnień dotyczących niepełnosprawności  i  jej wpływu na życie rodzinne. Ro-

dziny z osobami niepełnosprawnymi powinny móc korzystać z usług umożliwiających okresowe zastąpienie ich w sprawowaniu funkcji opiekuńczych (domy krótkiego pobytu, opiekunowie). Państwa powinny usunąć wszelkie niepotrzebne przeszkody wobec osób, które pragną wychowywać lub adoptować niepełnosprawne dziecko lub osobę dorosłą.

 

2.   Osobom niepełnosprawnym nie należy odmawiać możliwości doświadcza- nia własnej seksualności, prowadzenia życia seksualnego i doświadczenia rodzicielstwa. Mając na względzie trudności, jakie osoby niepełnosprawne mogą napotkać  w  zawieraniu związków małżeńskich i zakładaniu rodzi- ny, Państwa powinny zapewnić dostęp do właściwego poradnictwa. Osoby niepełnosprawne powinny mieć taki sam dostęp, jak pozostali obywatele, do metod planowania rodziny, jak również do informacji na temat ich funk- cji seksualnej.

 

3.   Państwa powinny promować działania zmierzające do zmiany wciąż domi- nującego w społeczeństwie negatywnego stosunku do małżeństwa, życia seksualnego i rodzicielstwa osób niepełnosprawnych, a zwłaszcza dziew- cząt i kobiet. Należy zachęcać media do angażowania się w eliminowanie takich negatywnych postaw.

 

4.   Osoby niepełnosprawne i ich rodziny powinny być w pełni informowane o środkach ostrożności zapobiegających nadużyciom seksualnym lub in- nym formom nadużyć. Osoby niepełnosprawne są szczególnie narażone na nadużycia w rodzinie, środowisku lub zakładzie i trzeba je nauczyć, jak uni- kać takich okoliczności, jak rozpoznać czy nadużycie miało miejsce oraz jak je zgłosić.

 

Zasada 10. Kultura

 

Państwa  powinny  zagwarantować  osobom  niepełnosprawnym  integrację i możliwość uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych na równych prawach.

 

1.   Państwa powinny zagwarantować, by osoby niepełnosprawne miały moż- liwości wykorzystania swego potencjału twórczego, artystycznego i inte- lektualnego, nie tylko dla własnych korzyści, ale jako wzbogacenie własnej społeczności, czy to wiejskiej czy miejskiej. Przykładem takiej działalno- ści może być taniec, muzyka, literatura, teatr, sztuki plastyczne, malowa- nie i rzeźba. W krajach rozwijających się należy kłaść nacisk na tradycyjne i współczesne formy sztuki takie jak lalkarstwo, recytacje i gawędziarstwo.

 

2.   Państwa powinny zapewnić osobom niepełnosprawnym dostęp do ośrod- ków kultury i usług z nią zwiazanych, takich jak teatry, muzea i biblioteki.

 

3.   Państwa powinny inicjować rozwój i wykorzystanie specjalnych  urządzeń technicznych, aby udostępnić osobom niepełnosprawnym takie formy kul- tury jak literatura, film i teatr.

 

Zasada 11. Sport i rekreacja

 

Państwa podejmą działania, aby zapewnić osobom niepełnosprawnym równe możliwości uprawiania sportu i rekreacji.

 

1.   Państwa powinny inicjować działania w kierunku udostępniania osobom niepełnosprawnym takich miejsc jak hotele, plaże, hale sportowe, sale gim- nastyczne, etc. Działania takie powinny polegać na wspieraniu personelu tworzącego programy rekreacyjne i sportowe oraz na wspieraniu projek- tów dotyczących rozwijania dostępności i uczestnictwa oraz innych progra- mów informacyjnych i szkoleniowych.

 

2.   Władze odpowiedzialne za turystykę, agencje turystyczne, hotele, organi- zacje wolontariuszy i inni zaangażowani w organizowanie rekreacji i  po- dróży powinni oferować swoje usługi wszystkim, uwzględniając jednak szczególne potrzeby osób niepełnosprawnych. Procesowi temu powinno towarzyszyć odpowiednie szkolenie.

 

3.   Organizacje sportowe powinny być zachęcane do rozwijania  możliwości uczestnictwa osób niepełnosprawnych w działalności sportowej. W pew- nych przypadkach wystarczające mogą się okazać działania poprawiające dostęp osób niepełnosprawnych do takiej działalności, co w konsekwencji otwiera możliwości ich uczestnictwa. W pozostałych przypadkach należy organizować specjalne formy rekreacji i sportu. Państwa powinny wspoma- gać uczestnictwo osób niepełnosprawnych w krajowych i międzynarodo- wych imprezach sportowych.

 

4.   Osoby niepełnosprawne uczestniczące w działalności sportowej powinny mieć dostęp do możliwości treningu i szkolenia tej samej jakości, co pozo- stali uczestnicy.

 

5.   Organizatorzy sportu i rekreacji powinni konsultować się z organizacjami osób niepełnosprawnych przy planowaniu rozwoju usług dla tych osób.

 

Zasada 12. Religia

 

Państwa będą podejmować działania ułatwiające równoprawne  uczestnictwo osób niepełnosprawnych w życiu religijnym ich społeczności.

 

1.   Państwa, w konsultacji z władzami różnych kościołów, powinny zachęcać do podejmowania działań mających na celu eliminację dyskryminacji oraz ułatwienie  dostępu osobom niepełnosprawnym do aktywności religijnej.

 

2.   Państwa powinny zachęcać do przekazywania instytucjom i organizacjom religijnym informacji na temat zagadnień niepełnosprawności. Państwa po- winny zachęcać władze kościelne do włączania informacji na temat polityki wobec niepełnosprawności do szkoleń osób profesjonalnie zajmujących się religią, jak również do programów edukacyjnych o charakterze religijnym.

 

3.   Państwa powinny także ułatwiać dostęp do literatury religijnej osobom cierpiącym na uszkodzenia narządów zmysłów.

 

4.   Państwa i/lub organizacje religijne powinny konsultować z organizacjami osób niepełnosprawnych podejmowanie działań zapewniających równo- prawne uczestnictwo w życiu religijnym.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 31.07.2018r.
Stronę odwiedzono 16213174, aktualnie przegląda ją 6 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON