1 procent
zobacz >>>





Publikacje ONZ

I. WSTĘPNE WARUNKI RÓWNOPRAWNEGO UCZESTNICTWA

Zasada 1. Budzenie świadomości

Państwa powinny podjąć działania w celu podniesienia poziomu świadomości społeczeństwa na temat osób niepełnosprawnych, ich praw, potrzeb, możliwo- ści i wkładu w życie społeczne.

 

1.   Państwa  powinny  zagwarantować, by odpowiednie władze rozpowszech- niały aktualne informacje na temat dostępnych programów i form pomocy dla osób niepełnosprawnych, ich rodzin, profesjonalistów z tej dziedziny oraz wszystkich innych obywateli. Informacja kierowana do osób niepełno- sprawnych powinna być prezentowana w dostępny sposób.

 

2.   Państwa powinny inicjować i wspomagać kampanie informacyjne dotyczą- ce osób niepełnosprawnych oraz polityki w zakresie niepełnosprawności. Kampanie te powinny nieść przesłanie, że osoby niepełnosprawne są oby- watelami posiadającymi te same prawa i obowiązki co wszyscy inni, jak naj- bardziej usprawiedliwione są więc wszelkie działania likwidujące przeszko- dy na drodze do ich pełnego uczestnictwa.

 

3.   Państwa powinny zachęcać środki masowego przekazu do przedstawiania pozytywnego wizerunku osób niepełnosprawnych i konsultować się w tej sprawie z ich organizacjami.

 

4.   Państwa powinny zagwarantować, aby programy edukacji publicznej od- zwierciedlały, we wszystkich swych aspektach, zasadę pełnego uczestnic- twa i równości.

 

5.   Państwa powinny zapraszać osoby niepełnosprawne i ich rodziny oraz or- ganizacje do uczestnictwa w programach edukacji publicznej, dotyczących zagadnień niepełnosprawności.

 

6.   Państwa powinny zachęcać zakłady pracy sektora prywatnego do uwzględ- nienia           zagadnień  niepełnosprawności  we  wszystkich  aspektach  swej działalności.

 

7.   Państwa powinny inicjować i promować programy, nastawione na podnie- sienie poziomu świadomości osób niepełnosprawnych co do tkwiących w nich możliwości i przysługujących im praw. Zwiększenie pewności siebie i umocnienie pozycji tych osób pomoże im w lepszym wykorzystaniu   ist- niejących  szans.

 

8.  Budzenie świadomości powinno stanowić ważną część edukacji dzieci niepełnosprawnych oraz programów rehabilitacyjnych. Osoby niepełno- sprawne mogłyby także pomagać sobie wzajemnie w podnoszeniu pozio- mu własnej świadomości poprzez działania swych własnych organizacji.

 

9.   Budzenie świadomości powinno być częścią edukacji dla wszystkich dzieci oraz powinno stanowić niezbędny element kursów szkoleniowych dla na- uczycieli i wszystkich profesjonalistów.


Zasada 2. Opieka medyczna

 

Państwa powinny zapewnić skuteczną pomoc medyczną osobom niepełnosprawnym.

 

1.  Państwa powinny pracować nad tworzeniem programów dla wielody- scyplinarnych zespołów profesjonalistów. Celem tych programów byłoby wczesne wykrywanie, diagnozowanie i leczenie uszkodzeń zdrowia. Pro- gramy takie powinny  zapobiegać, redukować lub eliminować czynniki po- wodujące niepełnosprawność oraz zapewnić pełne uczestnictwo osób nie- pełnosprawnych i ich rodzin - zarówno idywidualne jak i organizacji osób niepełnosprawnych - na etapach planowania i ewaluacji tych programów.

 

2.  Pracownicy socjalni powinni być odpowiednio przeszkoleni, aby móc współuczestniczyć we wczesnym wykrywaniu    uszkodzeń    zdrowia, udzielaniu pierwszej pomocy oraz kierowaniu do odpowiednich służb specjalistycznych.

 

3.   Państwa powinny zagwarantować, by osoby niepełnosprawne, zwłaszcza niemowlęta i dzieci, otrzymywały opiekę medyczną na tym samym poziomie i w ramach tego samego systemu, co pozostali członkowie społeczeństwa.

 

4.   Państwa powinny zagwarantować, by personel medyczny i paramedyczny był odpowiednio przeszkolony i wyposażony tak, by mógł świadczyć po- moc medyczną osobom niepełnosprawnym. Osoby niepełnosprawne po- winny mieć dostęp do właściwych metod leczenia i technologii.

 

5.   Państwa powinny zagwarantować personelowi medycznemu  i  parame- dycznemu  odpowiednie przeszkolenie tak, by nie udzielali rodzicom błęd- nych porad, które mogą wpłynąć na ograniczenie szans ich dzieci. Szkole- nie  to  powinno być procesem ciągłym oraz być oparte na najnowszych dostępnych informacjach.

 

6.   Państwa powinny zagwarantować osobom niepełnosprawnym, które tego potrzebują, wszelkie regularne zabiegi  lecznicze  oraz  leki  przyczyniające się do utrzymania lub poprawy poziomu ich funkcjonowania.

 

Zasada 3. Rehabilitacja.

 

Państwa powinny zapewnić usługi rehabilitacyjne osobom niepełnosprawnym po to, aby mogły one osiągać i utrzymywać optymalny poziom niezależności i funkcjonowania.

1.   Państwa powinny rozwijać krajowe programy rehabilitacji dla wszystkich grup osób niepełnosprawnych. Programy takie powinny być oparte na ak- tualnych indywidualnych potrzebach jednostek oraz na zasadach pełnego uczestnictwa i równości.

 

2.   Programy te powinny zawierać szeroki zakres działań takich, jak szkolenie umiejętności w celu poprawy lub wyrównania uszkodzonych funkcji, po- radnictwo dla osób niepełnosprawnych i ich rodzin, rozwijanie pewności siebie osób niepełnosprawnych oraz usługi rutynowe, takie jak diagnostyka i porady.

 

3.   Wszystkie osoby niepełnosprawne, które wymagają rehabilitacji, łącznie z osobami głęboko upośledzonymi i/lub dotkniętymi sprzężonymi kalec- twami, powinny mieć do niej dostęp.

 

4.   Osoby niepełnosprawne i ich rodziny powinny mieć możliwość uczestni- czenia w planowaniu i organizowaniu usług rehabilitacyjnych, które bezpo- średnio ich dotyczą.

 

5.   Wszystkie  usługi  rehabilitacyjne powinny być dostępne w środowisku lo- kalnym, w którym osoba niepełnosprawna żyje. Jednakże, w pewnych oko- licznościach,  po to by osiagnąć określone cele szkoleniowe,  można  orga- nizować  specjalne,  okresowe kursy rehabilitacyjne w placówkach opieki stacjonarnej.

 

6.   Powinno się zachęcać osoby niepełnosprawne i ich rodziny do angażowa- nia się w prowadzenie zajęć rehabilitacyjnych, na przykład w roli szkole- niowców, instruktorów lub doradców.

 

7.   Państwa powinny wykorzystywać ekspertyzy organizacji  osób niepełno- sprawnych  przy opracowywaniu lub ocenie programów rehabilitacyjnych.

 

Zasada 4. Służby wspierające

 

Państwa powinny zagwarantować osobom niepełnosprawnym pełen zakres służb wspierających, włączając w to wszelkie urządzenia pomocnicze, po to, by pomóc im w podnoszeniu poziomu niezależności w życiu codziennym oraz w egzekwowaniu przysługujących im praw.

 

1.   Państwa powinny zagwarantować, w zależności od potrzeb  osób  niepeł- nosprawnych, zaopatrzenie w urządzenia pomocnicze i sprzęt rehabilita- cyjny oraz zapewnić indywidualną pomoc w postaci osobistych asystentów i tłumaczy, co stanowić będzie ważny czynnik wyrównywania ich szans.

2.  Państwa powinny wspierać rozwój, produkcję, dystrybucję, oraz serwis urządzeń pomocniczych i sprzętu rehabilitacyjnego, a także upowszech- niać  wiedzę o ich istnieniu.

 

3.   Aby osiągnąć powyższe cele należy wykorzystywać wszelką dostępną wie- dzę techniczną (know-how). W krajach dysponujących wysoko rozwinięty- mi technologiami przemysłowymi powinna być ona w pełni wykorzysty- wana, celem poprawy standardu i efektywności urządzeń pomocniczych i sprzętu rehabilitacyjnego. Ważne jest, by stymulować rozwój i produkcję prostych i tanich urządzeń, wykorzystując tam gdzie to możliwe zasoby i produkcję lokalną. W produkcję tych urządzeń można by angażować same osoby niepełnosprawne.

 

4.   Państwa powinny być świadome faktu, że wszystkie osoby niepełnospraw- ne, które potrzebują urządzeń pomocniczych, powinny mieć do nich swo- bodny dostęp, niezależnie od swojej sytuacji finansowej. Oznacza to, że urządzenia pomocnicze i sprzęt rehabilitacyjny powinien być bezpłatny lub bardzo tani tak, aby osoby niepełnosprawne lub ich rodziny były w stanie go nabyć.

 

5.  W programach rehabilitacyjnych, obejmujących dostarczanie urządzeń pomocniczych i sprzętu rehabilitacyjnego, Państwa powinny uwzględnić szczególne potrzeby niepełnosprawnych dziewcząt i chłopców co do formy i trwałości tych urządzeń oraz dostosowania ich do wieku użytkowników.

 

6.   Państwa  powinny  wspierać opracowywanie programów nastawionych na świadczenie zindywidualizowanej pomocy za pośrednictwem osobistych asystentów i tłumaczy, zwłaszcza osobom głęboko upośledzonym lub do- tkniętym sprzężonymi kalectwami. Programy  takie  zwiększyłyby  poziom uczestnictwa   osób niepełnosprawnych w codziennym życiu - w domu, w pracy i w szkole oraz podczas zajęć rekreacyjnych.

 

7.   Programy pomocy personalnej powinny być tak zaprojektowane, by osoby niepełnosprawne z nich korzystające miały decydujący wpływ na sposób realizacji tych programów.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 17.01.2018r.
Stronę odwiedzono 15291412, aktualnie przegląda ją 8 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON