1 procent
zobacz >>>





Psychoterapia jako psychologiczna metoda leczenia.

   Z psychoterapii najczęściej korzystają osoby doświadczające nagłych, bardzo stresujących sytuacji, np. rozwód, utrata pracy, lub osoby przeżywające jakiś kryzys, z którym nie potrafią sobie poradzić osobiście. Ludzie Ci pragną zmienić swój trudny do zniesienia stan psychiczny, nie potrafią sobie z nim sami poradzić, czują się bezbronni, dlatego chętnie godzą się na leczenie psychologiczne. W niektórych przypadkach wystarcza zastosowanie wobec nich terapii krótkoterminowej, dyrektywnej, zorientowanej na rozwiązanie kryzysu. Osoby te mogą w krótkim czasie doświadczyć znaczącej poprawy przez to, że terapeuta pomaga im inaczej spojrzeć na to, co dzieje się w ich życiu. W innych jednak przypadkach jedynie terapia długoterminowa może być skuteczna.
   Zdarzają się sytuacje, że niektórzy rozpoczynają psychoterapię z powodu skierowania ich do psychoterapeuty przez lekarza pierwszego kontaktu. Dzieje się tak wtedy, gdy objawy doświadczane przez osobę nie mają fizycznego podłoża, np. ból głowy, żołądka. Wtedy istnieje podejrzenie, że wspomniane problemy (dolegliwości) mają podłoże psychologiczne.
   Klienci zgłaszający się na terapię mają różną motywację do podjęcia leczenia. Zazwyczaj niechętnie nastawieni są: alkoholicy - zmuszani do terapii przez swoje żony straszące ich "rozwodem", przestępcy, którzy zostali namówieni przez swojego adwokata do podjęcia tej formy w nadziei na otrzymanie łagodniejszego wyroku. Ogólnie z terapii korzysta mniejsza liczba mężczyzn, niż kobiet. Decydującym elementem wpływającym na jakość relacji terapeutycznej, więc i na efekt pracy terapeutycznej jest motywacja klienta do dokonania zmiany. Działa ona jak lekarstwo - prawidłowo przyjmowane odblokowuje i wzmacnia mechanizmy samoleczące w organizmie.
   Grupa osób korzystających z terapii jest bardzo zróżnicowana. Wielu ludzi rozpoczynających terapię często ma za sobą długie psychiczne cierpienia i trudności adaptacyjne. Mają oni problemy w kontaktach z innymi ludźmi, np. nie potrafią wchodzić w bliskie związki albo są podatni na spadki nastroju. Chroniczne cierpienie, brak poczucia pewności siebie i bezpieczeństwa skłania ich w końcu do szukania pomocy. Zdarzają się także sytuacje, że na terapię zgłaszają się osoby, które - w opinii obserwatorów - nie mają ku temu powodów: odnoszą sukcesy, osiągnęły stabilizację finansową, mają kochające rodziny i udało im się zrealizować większość życiowych celów. W przypadku tej grupy osób do terapii skłania ich poczucie, że żyją poniżej swoich możliwości i nie realizują w pełni swojego potencjału.
   Cele terapii psychologicznej można określić następująco:


   W leczeniu psychologicznym istnieje wiele podejść, szkół psychoterapii. Twórcą jednego z najstarszych ujęć jest Zygmunt Freud, który na początku XX wieku stworzył psychoanalizę. Obecnie ta forma terapii jest rzadko praktykowana, wyrosły z niej podejścia psychodynamiczne, które przejęły niektóre elementy teorii Freuda, ale różnią się od niej w zasadniczych kwestiach, np. długość trwania terapii, widzenie roli prymitywnych popędów psychoseksualnych w dynamice wewnętrznej człowieka.    Większość terapii w podejściu psychodynamicznym podkreśla znaczenie procesów interpersonalnych, które kształtują się we wczesnym okresie życia.
I   nnym podejściem jest terapia behawioralna, którą stosuje się chcąc zmienić zachowania jednostki poprzez modyfikację stwierdzeń na własny temat i sposobu postrzegania zdarzeń. Metody behawioralne stosuje się w pracy z pacjentami o bardzo różnych zaburzeniach klinicznych, np. depresja, niekontrolowane wyrażanie gniewu.
   Kolejna forma terapii to humanistyczne, skoncentrowane na kliencie, czyli na osobie. Twórcą tej teorii jest Carl Rogers. Techniki wykorzystywane w tych teoriach pozwalają zmotywować klientów do zmian lub do rozwoju osobistego.
   Istnieje także grupa metod stosowana do pomagania nie tylko jednostkom, ale również małżeństwom, rodzinom w przypadku zaburzonych relacji. W podejściach tych zakłada się, że problem danej osoby ma częściowo związek z jej interakcjami z innymi ludźmi. Celem leczenia jest wtedy zmiana sposobu, w jaki członkowie rodziny lub grupy społecznej kontaktują się ze sobą.
   W ostatnich latach coraz częściej łączy się różne koncepcje i techniki wprowadzania zmian w zachowaniach. Stwierdzono bowiem, że elementy różnych podejść pomagają lepiej zrozumieć klientów z zaburzeniami i zmienić ich sposób funkcjonowania.    Trudności stwarza dokonanie oceny, w jakim stopniu psychoterapia służy zaistnieniu zmian u klienta. Oceny takiej można dokonać odwołując się do czynnika "skuteczności" i "efektywności". Inne ważne pytania stojące za oceną sukcesu w psychoterapii dotyczą kwestii etycznych, społecznych, jest to związane z wyznaczaniem granic w terapii.

Monika Kieżun - Psycholog 13.07.2006r.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 22.03.2019r.
Stronę odwiedzono 17294401, aktualnie przegląda ją 9 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON