Szanowni Państwo,

Rozpoczęła się rekrutacja do nowych projektów, w ramach których oferujemy bezpłatne usługi m.in.:
psychologa, doradcy zawodowego, prawnika,
a także szkolenia zawodowe wraz ze stypendium szkoleniowym,
staże zawodowe oraz pomoc w znalezieniu zatrudnienia.

Serdecznie zapraszamy !

Jednocześnienie ze względu na Państwa bezpieczeństwo oraz pracowników,
Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi świadczy usługi

w godzinach od 7:30 do 15:30 w formie zdalnej.
Jesteśmy do Państwa dyspozycji pod nr tel.:


81 534-82-90


534-032-029


533-485-990

oraz pod adresami email:

praca@ffm.pl

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Do pobrania formularz rejestracyjny do projektów

format .docx

format .pdf

1 procent
zobacz >>>





Czynniki społeczne warunkujące uszkodzenia słuchu.

   Uszkodzenie słuchu może powstać w różnym wieku i z różnych przyczyn. W zależności od rodzaju, stopnia i momentu powstania tworzy na ogół sytuację, w której osoba dotknięta niesprawnością zostaje wyizolowana ze środowiska. Dzieje się tak dlatego, ponieważ istota niesprawności polega na tym, że nie upośledza sprawności fizycznej ani umysłowej, ale bardzo utrudnia i ogranicza kontakty społeczne. Poza tym uszkodzenie słuchu może występować wraz z innymi uszkodzeniami lub niesprawnościami np. uszkodzeniem wzroku, upośledzeniem umysłowym, w następstwie mózgowego porażenia dziecięcego i w innych przypadkach (B. Szczepankowski 2000).
   Na pierwszy rzut oka dziecko z wadą słuchu na ogół nie różni się niczym specjalnie od swoich słyszących rówieśników. Dopiero w momencie próby nawiązywania rozmowy zwraca uwagę otoczenia swoją nieprawidłową mową. Wynika to z faktu niemożności słyszenia docierających dźwięków, co z kolei powoduje zniekształcanie własnej mowy. Dziecko, które nie słyszy prawidłowo, nie ma możliwości reagowania na modulację głosu drugiej osoby. A przecież modulacja wyraża emocje, towarzyszące przekazywanej treści wypowiedzi. Podobnie dziecko, które zniekształca własną mowę, często nie potrafi właściwie wyrazić swoim głosem stosunku emocjonalnego. W ten sposób, niezależnie od swojej woli wprowadza w błąd rozmówców. Taka sytuacja może powodować różne zaburzenia emocjonalne, które są wynikiem trudności w komunikowaniu się, a także poczucia izolacji i upośledzenia. Przybierają postać lęków, nadpobudliwości, niekontrolowanej agresji albo bierności, wycofywania się lub "lepkości" wobec ludzi. Zaburzenia emocjonalne pogarszają funkcjonowanie poznawcze i obniżają gotowość dziecka do nawiązywania kontaktów z otoczeniem (J. Kobosko, J. Kosmalowa 1997).
   Opóźnienie w procesie przyswajania języka i ograniczona jego znajomość zmniejszają okazję do kontaktów społecznych, co stanowi źródło frustracji dzieci głuchych, a także ich rodziców. Trudności językowe przeszkadzają np.: w rozumieniu wypowiedzi słownych, dotyczących emocji i uczuć u innych ludzi, a także w rozumieniu ekspresji mimiki osób słyszących. Trudności w zakresie komunikacji słownej i bezsłownej dołączają do trudności, które wynikają z pewnych cech charakteryzujących głuchych, ale nie będących zaburzeniami osobowości. Należą do nich między innymi: sztywność zachowania, egocentryzm, brak samokontroli, impulsywność, niedojrzałość, nadpobudliwość, agresywność i sugestywność (O. Perier 1992).
   Wielu surdopedagogów twierdzi, że najważniejszy dla rozwoju niesłyszących jest język. Osoba głucha musi potrafić wyrażać swoje uczucia, uzyskać poczucie własnej wartości, bezpieczeństwa, wiarę w siebie, wzgląd na innych. Poprzez rozwój języka migowego surdopsycholodzy dążą do identyfikacji głuchych z głuchymi i poznania kultury głuchych (W. Pietrzak 1992).
   Głuchota nie stanowi bezpośrednio przyczyny zaburzeń w życiu uczuciowym, a realnie utrudnia zaspokajanie przez dzieci niesłyszace, przebywające w środowisku słyszących, ich potrzeb społecznych - więzi z rodziną i więzi z grupą rówieśniczą, opartych na poczuciu akceptacji i przynależności; a ponieważ są one niezbędne do prawidłowego formowania się poczucia tożsamości - trzeba ten proces ułatwiać i wspomagać (J. Kobosko, J. Kosmalowa 1997).
   Dlatego często i bardzo chętnie mówi się o integracji osób niesłyszących z osobami słyszącymi. W ten sposób dziecko niepełnosprawne ma szansę nauczyć się, jak sobie radzić z własnymi ograniczeniami w ciągłych, codziennych kontaktach z dziećmi pełnosprawnymi. Z drugiej strony kontakt z dziećmi niepełnosprawnymi pozwala osobom słyszącym uświadomić sobie, że niepełnosprawność w naszej kulturze jest pewną statystyczną normą, dlatego takie osoby należy zaakceptować, aby one same mogły akceptować siebie wraz ze swoim kalectwem. Dalej, podstawowymi warunkami integracji społecznej jest swobodne komunikowanie się niedosłyszących i niesłyszących w ogóle z osobami słyszącymi w rodzinie i w środowisku lokalnym. Niesłyszący tworzą z reguły swoistą podkulturę, której podstawowym łącznikiem jest więź wspólnych losów i trudności porozumiewania się ze słyszącymi. Niedosłyszący najczęściej nie mają trudności w komunikowaniu ze słyszącymi, ich stosunek do słyszących z otoczenia jest bardziej pozytywny, co ułatwia integrację społeczno-zawodową. Trzeba jednak zaznaczyć, że wśród tych osób są takie, które z dużą łatwością znajdują swoje miejsce w społeczeństwie, ale jest również grupa osób, która z powodu dużego ubytku słuchu i niskiego poziomu rozwoju umysłowego i społecznego silniej identyfikuje się z podkulturą niesłyszących (B. Hoffmann 2001).


Bibliografia:
1) Hoffmann B. (2001): Surdopedagogogika w teorii i praktyce. Warszawa: WSP.
2) Kobosko J., Kosmalowa J. (1997): Dzieci z uszkodzonym słuchem. S. One są wśród nas. Warszawa: Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej MEN.
3) Perier O. (1992): Dziecko z uszkodzonym narządem słuchu. Aspekty medyczne, wychowawcze, socjologiczne i psychologiczne. Tłum. T. Gałkowski. Warszawa: WSiP.
4) Szczepankowski B. (2000): Komunikowanie się z osobami z uszkodzonym słuchem. Warszawa - Krapkowice.

 

Ewa Dragan - Tłumacz języka migowego

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 29.07.2020r.
Stronę odwiedzono 19466810, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON