1 procent
zobacz >>>





Praca z klientem niepełnosprawnym.

   Obserwowany wzrost liczby osób niepełnosprawnych, a także otwarta dyskusja prowadzona na temat problematyki związanej z potrzebą świadczenia kompleksowej obsługi tej grupy osób wpływają na wzrost zainteresowania standardami pracy z klientem niepełnosprawnym wśród różnych grup zawodowych zajmujących się zawodowo pomocą osobom niepełnosprawnym. Niepełnosprawność to pojęcie szerokie, wielopłaszczyznowe, które przejawia się na wielu wymiarach życia jednostki (Kossakowski, 1996). Zauważamy przy tym, że niepełnosprawni klienci, z którymi spotykamy się w swojej pracy stanowią grupę osób wewnętrznie bardzo zróżnicowaną i złożoną. Obejmuje ona, bowiem osoby zróżnicowane zarówno ze względu na stopień i rodzaj dysfunkcji - narządu ruchu, wzroku, słuchu, niepełnosprawnych intelektualnie, chorych psychicznie, osoby z innymi schorzeniami czy niepełnosprawnością sprzężoną jak i pod względem poziomu zrehabilitowania i możliwości realizacji potencjalnych możliwości, a także poziomu wykształcenia, posiadanych kwalifikacji zawodowych, warunków socjalnych, otrzymywanego wsparcia zarówno instytucjonalnego jak i ze strony rodziny. Profesjonalna praca z tymi osobami wymaga więc znajomości dość szczegółowych zagadnień rehabilitacji.
   Obecnie przyjęty pogląd na temat niepełnosprawności ukształtował się na drodze dyskusji dotyczącej dwóch odmiennych modeli - pierwszy (dawny) podkreśla aspekt jednostkowy, drugi natomiast rozpatruje niepełnosprawność w kontekście społecznym. Model społeczny opiera się na bio-psycho-społecznej koncepcji niepełnosprawności, zgodnie, z którą niepełnosprawność swych klientów, bez względu na wewnętrzne zróżnicowanie tej grupy osób i potrzebę dostosowania pomocy do indywidualnych potrzeb każdej osoby, należy ujmować na kontinuum od stanu organicznych dysfunkcji, niepełnej sprawności życiowej do dysfunkcjonalności psychicznej i społecznej.
   Definicja ta odzwierciedla swoistą ewolucję od jednostkowego rozumienia niepełnosprawności do modelu społecznego, który łączy trzy aspekty życia człowieka - biologiczny, jednostkowy i społeczny. To podejście zmienia dość powszechny sposób postrzegania zjawiska niepełnosprawności i opisywania go jedynie w kategoriach jednostkowych, które jak wskazuje Piasecki "sytuuje problem niepełnosprawności w jednostce, przyczyn problemu niepełnosprawności upatruje w funkcjonalnych ograniczeniach lub psychologicznych ubytkach - skutkach niepełnosprawności" (Piasecki i in. 1998, s. 44).
   W społecznym modelu niepełnosprawność jest skutkiem doświadczanych przez jednostkę ograniczeń, wśród których można wymienić m.in.: niedostępność budynków służb publicznych, niedostosowanie systemu transportu, segregacyjną edukację, brak systemowych rozwiązań w zakresie zatrudnienia. Porównanie modelu jednostkowego z obecnie przyjętym modelem społecznym wskazuje na przesunięcie umiejscowienia przyczyn i odpowiedzialności za niepełnosprawność z wyłącznie osoby na włącznie również odpowiedzialności społecznej. Dokonane porównanie wskazuje, że zjawisko niepełnosprawności to nie tylko problem osoby niepełnosprawnej, ale przede wszystkim wyzwanie dla polityki społecznej państwa (Piasecki, 1998, s.45).

Źródła:

 

Agnieszka Chmielewska - Psycholog

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 09.01.2020r.
Stronę odwiedzono 18470447, aktualnie przegląda ją 9 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON