1 procent
zobacz >>>





Opanowanie języka migowego przez dzieci niesłyszące rodziców niesłyszących.

   W zależności od stopnia ubytku słuchu, osoba może posiadać różne umiejętności komunikowania językowego. Osoby z prelingwalnym głębokim uszkodzeniem słuchu w dobrych warunkach mają podwójną modalność: wzrokową i słuchową. Wybór sposobu komunikowania się z dzieckiem ma ogromne znaczenie i niezależnie, czy rodzice są słyszący czy nie, koniecznie jest u dziecka tworzenie znaków - gestowo-mimicznych. Bowiem dziecko, które nie słyszy, poznaje świat za pomocą bodźca wzrokowego i takie dziecko jest w sytuacji poznawczej (samo tworzy znaki, którymi miga).

   I typ rodziców niesłyszących: Język macierzysty to prymarny język, który funkcjonuje w rodzinach niesłyszących, dziecko niesłyszące opanowuje język migowy w sposób spontaniczny, zanurzone tzw. "kąpieli migowej". Zdolność przejmowania zachowań językowych i komunikacyjnych od rodziców, jest nieświadomy. Takie dziecko ma szansę na prawidłowy rozwój emocjonalny, społeczny, językowy, poznawczy, intelektualny. Takie dziecko czuje się bezpiecznie, bo jest możliwość przekazania informacji w języku migowym, wiedza jest dostępna, jest możliwość opisania świat widziany oczyma osoby niesłyszące. Ponadto rodzice przekazują dziecku wiele informacji oraz zdolność wypowiadania się na różne tematy. Dziecko wiele znaczeń odkrywa podczas interakcji językowej. Funkcje językowe mają ogromne znaczenie dla rozwoju dziecka:

   Język migowy daje możliwość porozumiewania się wśród swoich, powrotu do normalnego nawiązania interakcji językowych z innymi dziećmi niesłyszącymi. Język migowy ma swoją gramatykę i reguły i dzieci potrafią konstruować znaki migowe do zdań wypowiedzi migowych. Ważną rolę w procesie komunikowania się odgrywa mimika dzięki której można odczytać emocje dziecka i rodziców oraz sygnały językowe noszące konkretne znaczenie.
   II typ: Są tacy rodzice, którzy żyją w niespełnionych pragnieniach, chcą, aby ich dziecko mówiło - wychowują dziecko w języku migowym i jednocześnie wspierają je mową dźwiękową, choć jest to postać fragmentaryczna. Jest to system językowo-migowy (pidżyn językowy). Ograniczony dostęp do języka migowego może doprowadzić do ograniczonego zasobu znaków, zahamowania się w wypowiadaniu się, wypowiedzenia są prostsze a emocje wyrażanie przejawia się z trudnością. Może doprowadzić do braku akceptacji innych dzieci niesłyszących i słyszących, może się przyczyniać do dezintegracji społecznej dziecka. Pragnienia rodzica, są powodem wielu przykrych przeżyć w przeszłości. Wychowane w takich rodzinach dzieci są często przyprowadzane są do poradni logopedycznej.
   III typ: Rodzice niesłyszący często odbierają dostęp do języka migowego oddając dzieci na wychowanie do słyszących dziadków. Jest to forma wyizolowująca i u dziecka przejawia się w problemach emocjonalnych.
   IV typ: Z drugiej strony dzięki długiej pracy dziadków i logopedów widoczny jest efekt w przyswojeniu języka dźwiękowego, a stały kontakt z rodzicami niesłyszącymi w języku migowym pozwala na jedno i drugie biegle komunikowanie się. Niestety takich rodzin jest bardzo mało.

Tywonek M. (2006): Opanowanie języka migowego przez dzieci niesłyszące rodziców niesłyszących i słyszących, Red. K. Krakowiak, A. Dziurda-Multan, "Nie głos, ale słowo..." Przekraczanie barier w wychowaniu osób z uszkodzeniami słuchu, KUL, Lublin.

 

Ewa Dragan - Tłumacz języka migowego

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 29.10.2018r.
Stronę odwiedzono 16675148, aktualnie przegląda ją 6 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON