1 procent
zobacz >>>





Wpływ choroby i niepełnosprawności ruchowej na stan psychiczny dziecka.

   To czy dana choroba jest przyjmowana jako coś bardziej lub mniej przykrego zależy w dużej mierze od aktualnej sytuacji życiowej dziecka. W przypadku dzieci ze schorzeniami ruchowymi, ruch może być zniekształcony, utrudniony lub całkowicie wykluczony. Zasadniczym tłem życiowym takich trudności oraz uwarunkowaniem rozwoju psychicznego i fizycznego jest mniejsze lub większe unieruchomienie, co zawsze szczególnie dotkliwie pociąga za sobą nieobliczalne konsekwencje życiowe. Potrzeba swobodnego, nieskrępowanego i sprawnego ruchu należy do kluczowych, najbardziej niezbędnych i silnych potrzeb każdego rozwijającego się organizmu.
   Bardzo ważne dla przebiegu hospitalizacji jest tu pierwsze zetknięcie ze szpitalem. Istotne znaczenie ma spokój, opanowanie, życzliwość, pełen zrozumienia sposób bycia personelu. Przy takiej zmianie środowiska ważne jest czuwanie nad właściwym przebiegiem adaptacji, niedopuszczanie do izolacji, popadania w stany depresyjne. Odpowiednie zachowanie personelu, skuteczna działalność terapeutyczna wpływa uspokajająco, budzi poczucie ufności i łagodzi uboczne wpływy hospitalizacji tj.:

  1. zaburzenia przystosowania do życia w warunkach szpitalnych;
  2. zaburzenia stanu psychicznego, głównie nastroju na skutek doznawanego bólu lub oczekiwania na zabieg;
  3. lęk przed operacją, bólem, który może zwiększyć podatność na sugestię.

   Wśród dzieci unieruchomionych w wyniku zmian w obrębie narządu ruchu wyróżniamy dwie grupy:

  1. dzieci unieruchomione okresowo w skutek niedopuszczenia do ruchu kończyn;
  2. dzieci unieruchomione trwale pozbawione możliwości swobodnego ruchu w wyniku porażenia.


   W obu grupach obserwuje się odmienne nastawienie psychiczne. Dzieci z grupy pierwszej zdają sobie sprawę z okresowości swego cierpienia, co pozwala im z mniejszym lękiem patrzeć w przyszłość, ale nadal nie wyklucza buntu i niecierpliwości. Dzieci z grupy drugiej zdają sobie natomiast sprawę z nieodwracalności swego cierpienia. W zależności od wieku i stopnia kalectwa ustosunkowują się wobec swej niepełnosprawności bardziej lub mniej świadomie, zawsze natomiast cierpią i próbują przystosować się do swej sytuacji.
   Dzieci cierpiące z powodu schorzeń i wad narządu ruchu, które są czynnikami hamującymi rozwój fizyczny i zakłamującymi funkcjonowanie psychiczne, wymagają ciągłej pomocy ze strony otoczenia, są zmuszone do wielokrotnych pobytów w szpitalu, często poddawane różnym zabiegom operacyjnym, co powoduje przeżywanie silnych ujemnych reakcji uczuciowych związanych z koniecznością przebudowy wytworzonych i utrwalonych stereotypów dynamicznych. Pozbawienie dziecka jego naturalnego środowiska i niepełnosprawność ruchowa mają następujące skutki:

  1. Może wystąpić wstrząs psychiczny, przejawiający się zaburzeniami w zachowaniu;
  2. Pozbawienie możliwości obserwacji osobistych doświadczeń i zdobywania praktycznej orientacji w codziennych warunkach powoduje ubóstwo wrażeń, spostrzeżeń, wyobraźni;
  3. Zubożona wiedza ogólna o świecie;
  4. Dzieci takie łatwiej godzą się z zależnością, gdyż wzrastają w niej i nie wyobrażają sobie bez niej życia;
  5. Poczucie monotonni życia i osamotnienia, czują się na marginesie społeczeństwa;
  6. Bardziej intensywnie przeżywają radość, smutek, nadzieję (to trwała cecha osobowości dzieci przewlekle chorych i unieruchomionych;
  7. Objawy nerwowości: poczucie mniejszej wartości, skłonność do przeżywania smutku, zniechęcenia, a jednocześnie nadmierna pobudliwość, duża męczliwość, skłonność do czujnego, lekkiego snu, nadmierne przejmowanie się drobnymi sprawami;
  8. W zakresie rozwoju umysłowego, badania wskazują, że dzieci młodsze przewlekle chore wykazują pewne opóźnienia w rozwoju umysłowym, natomiast w przypadku dzieci starszych sytuacja wygląda inaczej. Kompensując słabość fizyczna, dzięki wytrwałej pracy intelektualnej, dzieci takie niejednokrotnie uzyskują wybitne wyniki i sukcesy naukowe.

Źródło:
Zofia Sękowska :Wprowadzenie do pedagogiki specjalnej", Wyd. Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, Lublin 2001

Agnieszka Chmielewska - Psycholog

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 08.03.2018r.
Stronę odwiedzono 15913986, aktualnie przegląda ją 8 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON