1 procent
zobacz >>>





Poczucie własnej wartości.

   Psychologowie osobowości traktują obraz siebie jako czynnik, który pełni duże lub wprost centralne znaczenie w strukturze osobowości.
A. Brzezińska określa obraz siebie jako zbiór wiedzy czy wiadomości o własnych cechach, możliwościach i umiejętnościach. Wyróżnia trzy elementy struktury obrazu siebie:

   Efektem harmonii pomiędzy realnym a idealnym obrazem siebie jest poczucie własnej wartości. Osoby z niskim poczuciem własnej wartości pomniejszają własną aktywność, unikają trudniejszych zachowań, deprecjonują siebie, są nieufne i podejrzliwe. Natomiast osoby z wysokim poczuciem własnej wartości przejawiają dużą gotowość do podejmowania działań, realistycznie oceniając warunki zewnętrzne, w których ma przebiegać działanie. Takie osoby bardzo dobrze znają swoje możliwości, nie mają trudności w nawiązywaniu kontaktów, lepiej funkcjonują w sytuacjach społecznych.

   Z pojęciem poczucia własnej wartości wiąże się zagadnienie samooceny.
   Samoocena jest rozumiana jako jedna z form świadomości siebie samego. Ocenia siebie i swoje właściwości głównie z punktu widzenia tego, jakie są nasze możliwości na to, by osiągnąć określony cel, który będzie zaspokajać nasze potrzeby i społeczne wymagania otoczenia. Ważnym kryterium samooceny jest zdolność do skutecznego realizowania celu czyli przekonanie o własnej skuteczności. Zjawisko to było przedmiotem rozległych badań prowadzonych przez A. Bandurę. Samoocena formuje się na podstawie danych pochodzących z różnych źródeł. Bandura analizując źródła przekonania ludzi o własnej skuteczności dochodzi do wniosku, iż osiągnięcie sukcesu przy wykonywaniu konkretnego zadania wytwarza poczucie skuteczności, które może generalizować się na inne, w tym także na zadania, z którymi osoba uprzednio nie umiała sobie poradzić.
   Ogólna ocena samego siebie oparta jest bardzo często na porównaniu swoich osiągnięć ze swoim aspiracjami. Od wyników tego porównania zależy poziom samoakceptacji. Akceptacja samego siebie jest cechą zdrowej i prawidłowo rozwijającej osobowości, ale taki stan nie jest aprobowaniem siebie takim, jakim się jest bez chęci zmian na lepsze. Człowiek, który akceptuje siebie stara się poznać własną osobowość i własne przeżycia, odznacza się większymi aspiracjami, umiejętnością lepszego układania stosunków międzyludzkich, a także wykazuje wyższą aktywność nie przejawiając cech neurotycznych. Tacy ludzie lubią siebie samych, a ich uczucia w stosunku do własnej osoby są niezależne od otoczenia. Natomiast postawa przeciwna - brak akceptacji samego siebie może być podłożem konfliktów, niepokoju, napięć oraz wiązać się ze skłonnościami neurotycznymi. Osoby takie nie doceniają własnych sukcesów i zbyt dużą wagę przypisują doznawanym porażkom. Ludzi nie akceptujących siebie charakteryzuje brak pewności siebie, niechęć wobec innych, tendencja do przeżywania poczucia krzywdy, poczucie winy, niższości.
   Obraz siebie i samoakceptacja jest czynnikiem jednoczącym, integrującym osobowość i regulującym zachowanie człowieka. Jasny, pozytywnie zabarwiony obraz siebie ułatwia nam sprawne funkcjonowanie i przyczynia się do większej skuteczności działania, dzięki czemu nasze cele i zamierzenia stają się bardziej dostępne i osiągalne.

Brzezińska, A.(red.), Psychologiczne portrety człowieka.GWP, 2006
Zimbardo, P.G. "Psychologia i życie", PWN, 2002


Anna Kotowska - Pośrednik pracy.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 14.12.2018r.
Stronę odwiedzono 16777567, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON